Παραλλαγή χωρίς στιχάκια, είναι θητεία χωρίς όπλο:

Μια Κυριακή ήτανε, με ψήφισαν κι οι λούτσοι
και στη Βουλή εκάναμε και αρχηγό τον Βούτση

Είδαμε κι επάθαμε και με Ζωή και Γιάνη, τους διώξαμε, το “κράτησαν”, λες κι είναι απ’ τη Μάνη

Ανάθεμα την τύχη μου να με ακούν οι χάνοι
κι ο άλλος στην Brazil λες κι είναι ο Τζιοβάνι

Μες το Μαξίμου απέκτησα τα τέσσερα βραβεία
το Αχ, το Βαχ, το αλίμονο και την ατσιγαρία

Έρχεται όμως ο καιρός που θα μας πει και τα εξής (έχοντας κατά νου δεύτερη θητεία κατά τα σωτήρια έτη 2020-2024):

Απολύομαι ψαρούκλες, τα μαλλιά μου κάνω μπούκλες.

Απολύομαι στραβάδια, οι ψηφοφόροι θέλουν “χάδια”.

Ή λιγότερο ρομαντικά, μιας και ο Πρωθυπουργός είναι του Ναυτικού:

Είδα στ’ όνειρό μου ελάφια, απολύομαι πιλάφια

Δεν μου μπαίνουν πια τα ρούχα, απολύομαι κληρούχα…

Πάντα υπάρχει και το ενδεχόμενο “ατυχήματος” στη Βουλή και απώλεια της δεδηλωμένης:

Περπατώ εις το δάσος κι ακούω Πέγκυ Ζήνα
Μήπως απολύομαι μέσα σ’ ένα μήνα;