Αυτό που πάμε στη Δύση για βοήθεια έναντι της τουρκικής απειλής γίνεται από την εποχή του Μανουήλ Παλαιολόγου.

Το γεγονός πως τότε δεν είχαμε υιοθετήσει Πρόγραμμα, παρά τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό εξηγεί ίσως την πτώση της Βασιλεύουσας.

Φανταστείτε να είχαν πάρει οι Βυζαντινοί ένα τεράστιο δάνειο από τη Δύση. Πόσοι στόλοι θα φύλαγαν τον Βόσπορο μέχρι αυτό να εξοφληθεί;

Ενώ τώρα έχουν λυθεί τα θέματα: χρωστάω, άρα υπάρχω.

Πάμε στην Εσπερία, εξασφαλίζουμε υψηλή στήριξη, γυρνάμε ανακουφισμένοι, αλλά βέβαιοι πως οι γείτονες θα κάνουν τα ίδια (πατώντας σε ισχυρότερη στήριξη). Θα κλιμακώνουν εντάσεις και θα παίρνουν μικρά ανταλλάγματα για να αποκλιμακώνουν και να προωθούν την ειρήνη και τη συνεργασία στην ευρύτερη περιοχή. Γνωστή η συνταγή.

Κάποιοι δεν είναι ευχαριστημένοι με το μοίρασμα των οικοπέδων στην Κύπρο και θέλουν να αλλάξουν τους σχεδιασμούς. Να αρπάξουν το φυσικό αέριο με τον φυσικό -του ισχυρού- τρόπο.

Η υπόθεση θα έχει πολλά επεισόδια και θα καταλήξει σε διεθνή παρέμβαση. Ίσως και σε μυστικές διαπραγματεύσεις.

Ενεργειακοί κολοσσοί και πολιτικοί νάνοι μπλέχτηκαν τη Μεσόγειο. Στα μπερδέματα συνήθως χάνουν οι ανίσχυροι και πάντα αυτοί που δεν έχουν στρατηγικούς στόχους και απλά διαχειρίζονται καταστάσεις που δημιουργούν οι άλλοι.

Που λειτουργούν με το “που σκάνε οι κανονιές” και το “έχει ο Θεός”.

Εμείς ως κρατική οντότητα στον κλασικό μας ρόλο της αναμονής βοήθειας. Σκέτη μανιέρα που δεν αλλάζει μιας και μας έχει γίνει δευτέρα φύση.