Ένα σημείωμα, χιλιάδες εικόνες. Εκτός από την Ελλάδα της Novartis και των αντιτιθέμενων πολιτικών ελίτ, υπάρχει η Ελλάδα της καθημερινότητας, η Ελλάδα που τσακώνεται στις πολυκατοικίες για τη θέρμανση, για το ανσανσέρ, για τα φώτα.

Η Ελλάδα του survivor της οικονομικής επιβίωσης, των συσσιτίων,της ανέχειας και της μη ανοχής.

Στο “επικό” σημείωμα διακρίνουμε έναν λειτουργικό αναλφαβητισμό, καθώς με “υ” γράφεται το βύσμα με το οποίο είναι σαφές πως συνδέθηκε ο γράφων για να τελειώσει το Δημοτικό.

Από εκεί και πέρα εκφράζει έναν τριπλό ρατσισμό: προς τους Ρομά, προς τα άτομα μεγάλης ηλικίας και προς τους έχοντες σύνθετα ψυχολογικά θέματα.

Το “καρμίρης” μέχρι και ως έπαινος μπορεί να εκληφθεί, μιας και ο τσιγγούνης έχει λεφτά, καμία διάθεση να δώσει δεν έχει.

Ο φτηνιάρης είναι της μόδας, σαν τον τζάμπα-μαν,ενώ το υποβαθμισμένος αντανακλά την κοινωνική πραγματικότητα του σύγχρονου άστεως, μέσα στις υστερομνημονιακές οικονομικές συνθήκες, όπου ιθαγενείς κυνηγούν το ευρώ με τυφέκιο…