Γίνεται Πατριωτισμός χωρίς την Αριστερά;

Όπως απέδειξαν και τα τελευταία γεγονότα δεν γίνεται.

Δεν μπορείς να φτιάχνεις Εθνική Ομάδα και να παίρνεις μόνο παίκτες από τον ΠΑΟΚ, την ΑΕΚ, την Καλαμαριά, πατρίδα-θρησκεία, σουβλάκι με πίτα, Datsun-Adidas και χάνι της Γραβιάς.

Θα πάρεις και από τους πράσινους και από τους κόκκινους και από τους ελληνοποιημένους.

Όχι σαν άλλοθι, αλλά ως γνήσια λαϊκή έκφραση και Κίνημα , που όχι μόνο δεν λειτουργεί με αποκλεισμούς, αλλά είναι εξ’ ορισμού ενωτικός.

Θα πάρεις τους μετέχοντες και τους συμμετέχοντες, θα πάρεις όλους όσους θέλουν να έρθουν.

Ο Πατριωτισμός ως κίνημα δεν αποκλείει κανέναν. Είναι μέχρι το τέλος δημοκρατικός,  διαταξικός, διακομματικός και διαφυλετικός.

Ποιος είναι αυτός που θα αποκλείσει τους άλλους;

Με ποια κριτήρια θα τους κατατάξει;

Και βέβαια με αυτά τα χαρακτηριστικά, αποκλείεται ο πατριωτισμός να γίνει κομμάτι του συστήματος. Είναι μεγαλειώδης, είναι απροσάρμοστος, όπως θέλετε πείτε τον, αλλά δεν χωρά στα στενά, στυφά και με σκοπιμότητες κομματικά σύνορα.

Είναι αυτό που ο λαός καταλαβαίνει καλύτερα με την καρδιά και την αγνή ψυχή του. Είναι το κομμάτι του που έμεινε ανέγγιχτο, παρά τις δεκαετίες εκμαυλισμού.

Είναι αυτό που εξέφρασε ο Μίκης. Κι ας τον βρίζουν. Έχει πάθει πολύ χειρότερα. Αλλά καμιά φορά και τα “σύμβολα” εκδικούνται. Όπως και η Ιστορία.

Εκτός ότι πρόκειται για τεράστιο και με διεθνή απήχηση μέγεθος, να του καταλογίσουν τι στα 93 του;

Πως θέλει δημοσιότητα, πως έχει πολιτικές φιλοδοξίες ή πως θέλει να ρίξει την Κυβέρνηση;

Ο Μίκης βρίσκεται δεκαετίες σε ένα ιδιότυπο προσωπικό διάλογο με την Ιστορία. Και ο απλός κόσμος με τις ευαίσθητες κεραίες, γίνεται μάρτυρας της συνομιλίας.

ΥΓ: Με το κόμμα του Φράγκου  -που μας έφαγαν τα αυτιά μετά το συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη- τι γίνεται; Εμείς γράψαμε πως δεν προκύπτει από πουθενά κάτι τέτοιο, τουλάχιστον προς το παρόν. Μόνοι μας τα λέγαμε, τώρα που προβλέψαμε ορθά και όχι οι άλλοι με τα σενάρια ίδρυσης κομμάτων, είναι μια ηλιόλουστη Τρίτη, κατά τον μήνα που ο Αρκάς έκανε μεγάλη φίρμα…