Η πιο ειλικρινής, έντιμη και ρεαλιστική πολιτική δήλωση της οκταετίας των Μνημονίων είναι η «τι να σου κάνω μωρέ;»

-Δηλώνει αδυναμία, μιας και τα δημοσιονομικά κλειδιά τα έχουμε παραδώσει από την εποχή του Καστελόριζου. Διαπραγματεύτηκε, απείλησε, εκβίασε, οι εταίροι είναι χοντρόπετσοι και δεν καταλαβαίνουν από μεσογειακά και σοσιαλιστικά επιχειρήματα. Θα αλλάξουμε την Ευρώπη αλλά εντωμεταξύ θα μας αλλάξει κι αυτή, πριν την διαλύσουμε εκ των έσω.

-Δηλώνει συμπόνια: ναι θα ήθελα, αλλά οι δανειστές-πιστωτές-εκμεταλλευτές δεν προβλέπουν άρση των μειώσεων των συντάξεων που με τιτάνιο αγώνα τις πήγαμε στο μέλλον. Το κακό είναι πως τομέλλον έρχεται με βήμα ταχύ.

Και ο Πρωθυπουργός μας νέος είναι, αλλά είναι σε ηλικία που σίγουρα θυμάται το αμίμητο και αλησμόνητο “στο ύψος του πληθωρισμού θα κινηθούν και φέτος οι αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.”

-Το σύστημα είναι ένοχο: ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει τη διακυβέρνηση, όχι την εξουσία. Όταν αυτό πραγματωθεί, η νησιωτική Ελλάδα θα δένει τις βάρκες με αλιεύματα και ψαροκροκέτες.

-Μπορεί να σας έχω πάει «αίμα», αλλά είμαι εδώ για να ακούσω τα εξ΄αμάξης. Μόλις ξεσπαθώσετε, σκεφθείτε τι θα κάνετε στην κάλπη.

«Άλλη μια ευκαιρία, δώστε στο φτωχό καλέ κυρία»…

-Η ουρά μας μένει ρε παιδιά, τώρα τι να κάνω, δεν δύναμαι, δεν βγαίνω. Αλλά υπάρχει μια σκέψη Εσάς σας λείπουν λεφτά, εμένα κυβερνητικός χρόνος, ας το κλείσουμε σε μια κοινά επωφελή λύση, να με καμαρώνετε ως το ‘23…