Η επίθεση στον Μπουτάρη ήλθε ως επικοινωνιακό “μάννα εξ΄ουρανού” για την Κυβέρνηση.

Επιδόθηκε σε ρεσιτάλ δηλώσεων: μέχρι και τον Κοτζαμάνη ξέθαψε, ενώ άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο να τον στηρίξει του χρόνου στις δημοτικές εκλογές, σε μια πόλη που δεν έχει πιθανότητα να την κερδίσει κάποιος δικός της υποψήφιος.

Κι ενώ μπήκε σε μια δύσκολη εβδομάδα με την τρόικα να καραδοκεί εμφανίστηκε ο Ρουβίκωνας με την “αισθητική” του παρέμβαση στο ΣτΕ.

Το ηθικό πλεονέκτημα πήγε περίπατο, όχι τόσο με την επίθεση, όσο με την ευθεία απειλή προς τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Συνηθισμένη να “μανιπουλάρει” την επικαιρότητα βρέθηκε στην αμηχανία. Και δεν ψέλλισε καμία λέξη, για να μην τα κάνει χειρότερα.

Όσοι είναι μάστορες στο να “ρίχνουν λάδι στη φωτιά” ξέρουν και πότε να την αφήνουν να σβήσει μόνη της.

Το ηθικό πλεονέκτημα πάει να καεί ολοσχερώς και δεν το σώζει ούτε μια βουτιά στην πισίνα της Μαδρίτης.

Μεγάλη πλάκα έχουν όσοι προσπαθούν να μας πουν πως στη Μαδρίτη η πισίνα είναι περίπου τόσο αναγκαία, όσο το κλιματιστικό στην Αθήνα.

Αν εξαιρέσεις ότι δικαιώνεται ο αείμνηστος Βαγγέλης Γιαννόπουλος, που είχε γράψει παραπολιτική ιστορία με το “για ένα κωλόσπιτο που θα έχαναν την εξουσία”, η ιστορία δεν αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι “άστοχες” φωτό που υπάρχουν με τον Πάμπλο θα αποσυρθούν διακριτικά από την κυκλοφορία…

Δεν αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί έχει σχέδιο και μάλιστα ολιστικό και κυρίως ανάπτυξης. Παίζει και με την  πιθανότητα προληπτικής γραμμής στήριξης και κυρίως στην έξοδο από το Μνημόνιο, τουλάχιστον όπως το ξέρουμε.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Οι οργανωμένες μειοψηφίες φωνάζουν, οργίζονται και δρουν, οι σιωπηρές και ανοργάνωτες πλειοψηφίες βγάζουν κυβερνήσεις.

Έτσι όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται, η λύση για την Κυβέρνηση είναι μια επιχείρηση “νόμος και τάξη”.

Και να χτυπά καίρια άστοχες δηλώσεις παρελθόντων ετών για Υπουργούς που δεν ήθελαν να τους φάει η τρόικα τη δόξα…