(Η φωτό ανήκει στο αρχείο του γνωστού πασοκολόγου ΝΓ)

48,1 ευχές πρωί-πρωί από καλοκαλοκαιράκηδες

Να λέμε αλήθειες και να μη συντηρούμε αστικούς μύθους: Καλό καλοκαίρι είχαμε μόνο με ήλιο πράσινο.

Το “λάδι” έρεε άφθονο ενδυναμώνοντας οικονομικά, κοινωνικά και ταξικά τον περήφανο λαό.

Αυτό που πήρε λίγο χρόνο να καταλάβουμε είναι πως ο ταξικός μετασχηματισμός ήταν μακροπρόθεσμα και τοξικός. Ελαφρώς και μαζικώς.

Το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει πια, γιατί δεν χρειάζεται να υπάρχει.

Ολοκλήρωσε την ιστορική αποστολή του και έχοντας στοιχεία μικροαστικού ακτιβισμού, μοντέρνου πατερναλισμού, ατομικού κολλεκτιβισμού, οικειοποίησης (των κερδών) και διάχυσης (των ζημιών) του συνεταιρισμού, αθώου λαϊκισμού και διαταξικού προσανατολισμού, τους μετέτρεψε όλους σε ΠΑΣΟΚ.

Έμαθε σε όλους την αλλαγή, το σούσι, τον εκσυχρονισμό, τα μπουζούκια, τα γαρύφαλα και τα ύφαλα.

Κοινωνικοποίησε τις μάζες με τις συντροφικές αρχές και το σοσιαλιστικό παράδειγμα στην παραγωγική διαδικασία που επιστημονικά έμεινε με τον μαθηματικό τύπο: τα σα-μα και τα μα-σα που ισούται με γιούργια στον νταβλά με τα κουλούρια.

Το ερώτημα που προκύπτει τώρα είναι φιλοσοφικό, πολιτικό, πολιτιστικό, πολυπαραγοντικό και πολυεπίπεδο:

Υπάρχει ζωή μετά το ΠΑΣΟΚ;

Εδώ σε θέλω κάβουρα. Περπάτα λάου λάου στη Χαριλάου και βλέπουμε: το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, σε κάθε πόντο της σοσιαλιστικής γης της Χερσονήσου του Αίμου.

Στην ιδεολογία, στη νοοτροπία, στην ανάμνηση, στην εξάτμιση, στην καθημερινότητα, στις αργίες, στις σχόλες και στις μπασαβιόλες. Σε αυτές που παίζονται με το δοξάρι.