Αυτό που γίνεται άμεσα αντιληπτό από τη συμφωνία είναι πως καθαρή έξοδο θα έχουμε μόνο τις Απόκριες. Ιδίως Καθαρή Δευτέρα μονοήμερη για χαρταετό.

Κατά τα λοιπά μια συμφωνία που σώζεται δια της επιμήκυνσης. Και του μαξιλαριού ασφαλείας. Πάλι αχαλίνωτο σεξ δηλαδή, στο πιο συντροφικό, στο πιο ξεκάθαρο από άποψη ρόλων.

Αλλά που τα θηριώδη πλεονάσματα που προβλέπει θα γίνουν ανασχετικός παράγοντας στις δημόσιες επενδύσεις και άρα και στην ανάπτυξη.

Γιατί να μην ξεχνάμε πως η περιβόητη ανάπτυξη των “καλών χρόνων” υπήρξε κρατικοδίαιτη, εσπατζίδικη και με βασική ιδιωτική συνιστώσα την οικοδομή, που με τόσες αδιάθετες κατοικίες και επαγγελματικούς χώρους, θα επανέλθει στα πρότερα της κρίσης μετά από 4-5 Μουντιάλ.

Η συμφωνία έχει καρότο και μαστίγιο. Παίρνεις τα ΟΚ, σου επιστρέφουν τα κέρδη τους από τα ομόλογα. Δεν θα στενοχωρηθούν και πολύ αν δεν συμμορφωθούμε. Θα τα έχουν κάβα τα λεφτά, να μας περιμένουν μέχρι να “υλοποιήσουμε τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις”…

Πέραν από τη συμφωνία όμως, έχει ιδιαίτερη σημασία η προσπάθεια των Ευρωπαίων να μας κρατήσουν υπό επιτροπεία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και το κατάφεραν.

Καμία Κυβέρνηση τουλάχιστον ως το 2022 δεν θα έχει τον πρώτο ή τον τελευταίο λόγο για τα δημοσιονομικά, που παραμένει στους δανειστές, στους εταίρους, δηλαδή στη Γερμανία.

Ο στόχος των πλεονασμάτων ως το 2060 είναι ανέφικτος και το ξέρουν. Ας μας πουν ποια οικονομία κατέγραψε για 50 συναπτά έτη πλεονάσματα. Απλά θέλουν να μας ξεκαθαρίσουν πως θα κινηθούμε. Το mood των επόμενων δεκαετιών, αν δεν προκύψει κάτι άλλο πιο δραματικό.

Αποφύγαμε όμως να γίνουμε Αργεντινή, ήτοι να προσφύγουμε πάλι στο ΔΝΤ. Κάτι είναι και αυτό.

Και στην επικοινωνιακή του διάσταση, μια εμφάνιση Μέσσι με το 10 και γραβάτα, θα ήταν η πιο χαρακτηριστική απεικόνιση μιας συμφωνίας, για την οποία χαμογελούν μόνο οι τραπεζίτες. Άντε και όσοι ζουν από κρατικά επιδόματα.

Οι κανονικοί άνθρωποι, μισθωτοί, ελεύθεροι επαγγελματίες, επιχειρηματίες νιώθουν πως θα εξακολουθήσουν για πολλά χρόνια να είναι τα φορολογικά υποζύγια.