Της Γεωργίας Γεωργίου, δικηγόρου

Θυμάμαι πριν χρόνια, στο μακρινό 1993, έδινα Σύνθεση Δημοσίου (προφορικά), στο Συνταγματικό. O καθηγητής και εξεταστής στο κλιμάκιο μου, ο Βαγγέλης Βολουδάκης, με ρώτησε ποια ευθύνη έχουν οι υπουργοί σύμφωνα με το Σύνταγμα, του απάντησα, “ποινική, αστική, κοινοβουλευτική και πολιτική ευθύνη”, με το που ξεστόμισα το “πολιτική” έγινε κατακόκκινος και έξαλλος, επαναλαμβάνοντας πολλές φορές “πολιτική;”, “πολιτική;”… έμεινα και τον κοιτούσα αποσβολωμένη αρχικά και μετά ψέλλισα “πολιτική κύριε καθηγητά”, πιο έξαλλος μου λέει:

“Εδώ είναι νομική δεσποινίς, δεν είναι αμφιθέατρο ούτε τηλεπαράθυρα”… “δεν σας καταλαβαίνω κύριε καθηγητά, δεν είχα τέτοια πρόθεση, ξέρω πολύ καλά που είμαι, αυτό διδάχτηκα και αυτό διαβάζω στα συγγράμματα”… να μην σας τα πολυλογώ πιο έξαλλος φώναζε και όπως καταλαβαίνετε κόπηκα… (το πέρασα στο επόμενο εξάμηνο με τον ίδιο καθηγητή και δεν πέρασα καθόλου καλά κατά την εξέταση, αφού συνήθως κάνουν 2-3 ερωτήσεις σε κάθε φοιτητή και εμένα μου έκανε 10…)
Μετά από χρόνια, δικηγόρος πλέον, συνάντησα τον Βαγγέλη Βολουδάκη σε μία εκδήλωση, αφού χαιρετηθήκαμε μου λέει ” σας έχω θυμηθεί πολλές φορές τα προηγούμενα χρόνια, σας είχα αδικήσει τότε, αλλά ξέρετε ήταν πολύ φορτισμένα και έντονα τότε τα πράγματα, (ήταν αμέσως μετά το Ειδικό Δικαστήριο και ο καθηγητής ήταν Γενικός Γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου το προηγούμενο διάστημα 1989-1993), σας οφείλω μία συγγνώμη και ναι, πολιτική ευθύνη υπάρχει και είναι η πιο σημαντική για κάθε πολιτικό πρόσωπο, αλλά λίγοι είναι αυτοί που την αναλαμβάνουν…”
Τον θυμήθηκα κι εγώ σήμερα όπως και πολλές φορές τα προηγούμενα χρόνια…