H περίπτωση των αμερικανικών κυρώσεων για “ανθρώπινα δικαιώματα” που αφορούν έναν και μόνο άνθρωπο και όχι άλλους Αμερικανούς υπηκόους που κρατούνται, Ευρωπαίους πολίτες (Γερμανούς, Έλληνες, κ.α.) και τις χιλιάδες διώξεις του καθεστώτος δείχνει μια προεδρική απόφαση σημαντική πλην όμως εξαιρετικά “ρηχή”.

Είναι ασφαλώς μια εξέλιξη που φανερώνει ότι ο Πρόεδρος μπόρεσε να ξεπεράσει έστω και περιορισμένα (σε μια καλά μεθοδευμένη προετοιμασία) τις εσωτερικές αντιδράσεις κατά των κυρώσεων γνωστών αμερικανικών κύκλων με συμφέροντα στην Τουρκία ή αμερικανικών αντιλήψεων υπομονής και γέφυρας σε μια “Τουρκία που δεν υπάρχει πια”.

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο Τραμπ θα “τραβήξει το σχοινί” παραπέρα και πολλά εξαρτώνται από τον Ερντογάν πλέον , που δέχεται ένα εσωτερικό ράπισμα κύρους αν υποχωρήσει άτακτα και αναμένει τα χειρότερα για την Τουρκία αν δεν τα βρει με τις ΗΠΑ.

Γιατί ας μην ξεχνάμε δυο πράγματα: Οι κυρώσεις της Ρωσίας κατά της Τουρκίας ήταν συντριπτικές και ανάγκασαν τον Ερντογάν να βάλει την “ουρά στα σκέλια” – λαμβάνοντας όμως “ανταλλάγματα” στην ΒΔ Συρία, όπου φυσικά πάντα το “αφεντικό” είναι η Ρωσία.

Οι παρούσες αμερικανικές κυρώσεις είναι σταγόνα μπροστά στις ρωσικές για την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού από την Τουρκία. Αν οι κυρώσεις αυτές πάρουν την “ανηφόρα” με ευθύνη του Ερντογάν, τότε οι ρωσικές θα ωχριούν μπροστά τους. Όμως δεν είναι καθόλου βέβαιο αυτό και ο Τράμπ κινδυνεύει να φανεί αναποτελεσματικός αν δεν απελευθερωθεί ο πάστορας.

Και αυτή η επιλογή θα είναι ίσως ο καλύτερος ελιγμός του Ερντογάν, αν η “εγωπάθεια” του δεν τον τυφλώσει για άλλη φορά.

Γιατί θα έχει να χάσει πολύ περισσότερα στην τουρκική οικονομία, στο ΝΑΤΟ, στην Κύπρο και αλλού αν επιμείνει στην κόντρα με τις ΗΠΑ από ότι θα κερδίσει από την ρωσική στήριξη.

Ο Ερντογάν έχει αποδείξει περίτρανα ότι για λόγους “αυτοσυντήρησης” μπορεί να κάνει τις πιο θεαματικές “κωλοτούμπες”, τόσο στην εσωτερική πολιτική σκηνή (μια αγκαλιάζοντας τους Κούρδους και μια τους εθνικιστές, παραμένοντας όμως πάντα ισλαμιστής) όσο και διεθνώς με κορυφαίο παράδειγμα την “ικεσία” στην Μόσχα.

Ας κρατάμε μικρό καλάθι γιατί μια ολική επαναφορά Ερντογάν μπορεί να σημαίνει οδυνηρά ανταλλάγματα στο Κυπριακό.