Ένα ζευγάρι περπατούσε στο δρόμο. Σε μία στιγμή , ο ένας από τους δύο γυρίζει και λέει στον άλλο.

-Σήμερα δε σου είπα πόσο πολύ σε αγαπώ.

-Ποιον καιρό αγαπάς; ρώτησε τότε το άλλο πρόσωπο.

-Τη βροχή, απάντησε εκείνος που δε μπορούσε να αντιληφθεί το σκοπό αυτής της ερώτησης.

Συνέχισαν  να περπατούν. Μετά από λίγη ώρα , ο ουρανός σκοτείνιασε και πυκνά σύννεφα συγκεντρώθηκαν μαζί στον ουρανό. Ελαφριά βροχή άρχισε να πέφτει και να πλημμυρίζει το δρόμο. Εκείνος αμέσως έβγαλε την ομπρέλα του και φόρεσε το μπουφάν του.

-Ήταν ανάγκη να βρέξει τώρα; Τι θα κάνουμε, δεν πρέπει να βραχούμε πολύ! Αχ, καλέ μου ήλιε βγες για λίγο!

Δεν πέρασε αρκετή ώρα και η δύναμη της βροχής κόπασε. Ήλιος εμφανίστηκε ξανά πίσω από τα σύννεφα. Εκείνος όμως άρχισε πάλι να γκρινιάζει.

-Άρχισε πάλι η ζέστη! Θα μας χτυπήσει στο κεφάλι, δεν την αντέχω!

Τότε, το άλλο πρόσωπο γύρισε και του λέει.

-Λες ότι αγαπάς τη βροχή αλλά οι πράξεις σου μου απέδειξαν το αντίθετο. Ζητούσες τον ήλιο και όταν εκείνος ήρθε, εσύ απομακρυνόσουν. Πώς να μη φοβάμαι ,λοιπόν, όταν μου λες πως με αγαπάς;

(Προσπαθώντας να μεταφέρω σε μία ιστορία μία φράση του Bob Marley, του μεγάλου της reggae)