Οι ρωσο-ισραηλινές σχέσεις δοκιμάζονται διαρκώς από την αρχή της εμπλοκής της Ρωσίας στον πόλεμο κατά του ΙΚ και στο συριακό εμφύλιο.

Η Ρωσία δεν μπορεί να δώσει ακόμη τις εξασφαλίσεις που το Ισραήλ θέλει έναντι της προώθησης ιρανικών θέσεων κοντά στα σύνορα του, όχι προτού τουλάχιστον σταθεροποιηθεί ο Άσαντ και το καθεστώς του στην εξουσία.

Από την άλλη, η ρωσική παρουσία μοιραία αφαιρεί από το Ισραήλ την ελευθερία να παραβιάζει με στρατιωτικά προληπτικά χτυπήματα την συριακή κυριαρχία – και φαίνεται ότι αρκετές φορές το Ισραήλ δοκιμάζει την ρωσική “υπομονή”, παραβιάζοντας την άτυπη ρωσο-ισραηλινή συνεννόηση για “έγκαιρη προειδοποίηση” της ρωσικής πλευράς – κάτι που ενδεχομένως φοβάται το Ισραήλ ότι θα επιδράσει στην συριακή αεράμυνα θέτοντας σε κίνδυνο την επιτυχία των επιχειρήσεων του.

Μοιραία όμως, όσο η ρωσική αμυντική ομπρέλα αναπτύσσεται στην Συρία (και όλοι γνωρίζουν ότι η Ρωσία “ήλθε για να μείνει”) η αντιμετώπιση των ισραηλινών χτυπημάτων μεσοπρόθεσμα θα επιτευχθεί, όπως και ο ρωσικός έλεγχος της ιρανικής δραστηριότητας στην Συρία, τουλάχιστον σ’ ότι αφορά την ασφάλεια του Ισραήλ από το Ιράν (η Χεσμπολάχ είναι μέρος άλλης, περισσότερο τοπικής, Λιβανικής αναφοράς).

Γιατί, η Ρωσία έχει αναγνωρίσει το ζήτημα ασφάλειας του Ισραήλ όπως και την ύπαρξη του ως κράτος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν φαίνεται να εννοεί ότι το Ισραήλ αλλά και το Ιράν  (που άλλωστε λόγω αμερικανικής απόσυρσης από την συμφωνία για τα πυρηνικά έχει πλήρως ανάγκη την διπλωματική υποστήριξη της Ρωσίας αλλά και της Κίνας) μπορούν να εμποδίζουν τις ρωσικές στρατηγικές επιδιώξεις.

Το Ισραήλ δεν είναι ΗΠΑ, όσο κι αν οι ΗΠΑ περισσότερο από ποτέ εγγυώνται την ισραηλινή ασφάλεια.