Σε αναδιάταξη και με φόντο τις εκλογές βρίσκεται το πολιτικό σκηνικό.  Διότι η πόλωση ξεκινά καταρχάς από όσους επιθυμούν να βρίσκονται στην επόμενη Βουλή.

Κι αν στην Ένωση Κεντρώων η αποστασία του 1965 επαναλαμβάνεται ως φάρσα, αλλά και ως απόρροια ενός κόμματος απόλυτα προσωποπαγούς, τι να πει κανείς για τα λοιπά;

Οι ΑνΕλ περνούν δύσκολα με τη συμφωνία των Πρεσπών και η αποχώρηση του γραμματέα του κόμματος ήλθε να υπενθυμίσει πόσο οριακά είναι τα πράγματα για το κόμμα του Υπουργού Εθνικής Άμυνας. Η επιτυχία του στηρίχθηκε στη συγκυρία, παίρνοντας όλη την επιχειρηματολογία της αντιμνημονιακής ΝΔ (2010-2012).

Τώρα οι περιστάσεις έχουν αλλάξει άρδην και η βιωσιμότητα του κόμματος θα δοκιμασθεί σκληρά, ιδίως αν μείνει εκτός της επόμενης Βουλής. Η επίκληση του καραμανλισμού γίνεται σε αυτό το πλαίσιο, αν και είναι αμφίβολη η απήχησή του.

Ο χαλκέντερος Βασίλης Λεβέντης από την άλλη, αναμένεται να λάβει πρωτοβουλίες για να κρατήσει την ιδιότητα του κόμματος στη Βουλή. Όσο για την εκλογική του επιρροή, βαίνει μειούμενη, μιας και οι ψηφοφόροι του πρώην ΠΑΣΟΚ που τον στήριξαν στον εκλογικό του θρίαμβο το 2015,  έχουν πια την προοπτική της εξουσίας, ως συγκυβερνώντες.

Στο Ποτάμι δείχνουν να αντεπιτίθενται, με έξυπνη καμπάνια και τάσεις περιχαράκωσης μετά την όσμωση με τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη και το γάμο που δεν κράτησε με το ΚΙΝΑΛ.

Η αποδοχή της συμφωνίας των Πρεσπών όμως, δημιουργεί αντίρροπες δυνάμεις στην όποια διείσδυση στο εκλογικό σώμα.

Στους ΑνΕλ ξέρουν πως αν προφέρουν το όνομα “Βόρεια Μακεδονία” θα μπουν στο χρονοντούλαπο της πολιτικής ιστορίας.

Κάτι ξέρει ο Βασίλης Λεβέντης που δε δέχεται τη συμφωνία.  Κι ας τον λένε γραφικό και πως εκπροσωπεί τον μέσο καφενόβιο.

Το ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης το έχει. Τα λοιπά στις κάλπες. Μπορεί να φοβηθεί το εκλογικό σώμα, αν το απειλήσει με την επάρατο νόσο.

Θεωρητικά ελπίδες στο Κοινοβούλιο έχουν η ΛΑΕ και η Πλεύση Ελευθερίας, εκμεταλλευόμενες τη φθορά του ΣΥΡΙΖΑ. Αν κατέβουν μαζί κάτι μπορεί να γίνει.

Δεν είναι εύκολη η συμπόρευση αλλά αν σκεφτούν γιατί για χρόνια Τσακνής-Μαχαρίτσας έκαναν μαζί συναυλίες και όχι ο καθένας μόνος του, ίσως αποφύγουν τον τίτλο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς….