(Φωτό: το Μετρό ξεπάγωσε)

Η πραγματική ζωή μιμείται την Τέχνη, ιδίως την υψηλή.

Όταν ο Φοίβος έγραφε το “φαντάσου απλά”, μια επιτυχία που σημάδεψε με την ερμηνεία της η Δέσποινα Βανδή, όλοι νόμιζαν πως έγραψε ένα ερωτικό άσμα, ένα νταλκαδιάρικο σουξέ,  ένα καψουροτράγουδο.

Ήταν όμως μια κορυφαία στιγμή πρόβλεψης του κοινωνικού και πολιτικού γίγνεσθαι, όπως αυτό μετουσιώνεται μέσω της πάλης των κοινωνικών στρωμάτων της μεταμνημονιακής Ελλάδας εντός του κυρίαρχου κρατικομονοπωλιακού υποδείγματος για κυριαρχία, κοινωνική υπεροχή  και αποφυγή των περιττών κιλών των εορτών.

Ήλθε το πλήρωμα του χρόνου ο Φοίβος να δικαιωθεί απόλυτα:

Φαντάσου απλά το ράδιο χωρίς τραγούδια (πολιτικό ραδιόφωνο)
φαντάσου απλά την άνοιξη χωρίς λουλούδια (η τσιμεντούπολη έχει μόνο δύο εποχές)
φαντάσου απλά σταθμούς χωρίς να υπάρχουν τρένα (Μετρό Ξεσσαλονίκης)
έτσι θα ’μουνα χωρίς εσένα 
Φαντάσου απλά μια καραμέλα δίχως γλύκα (στέβια)
φαντάσου απλά ένα καφέ γεμάτο πίκρα (με ζάχαρη από άνθη καρύδας)
ίσως μετά να καταλάβεις πως το θέμα είναι να ’χω εσένα…