Εϊχαν πολλές εκπλήξεις οι εκλογές. Σε κάθε επίπεδο.

Η βασική ήταν πως επιβεβαιώθηκαν τα γκάλοπ που ήθελαν μεγάλη διαφορά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μετρήθηκε άρτια (περί το 25%, κατεβαίνει και κάτω από το 24%) το ζητούμενο ήταν πόσο ψηλά θα φθάσει η ΝΔ.

Και έφτασε πολύ ψηλά, γιατί μίλησε απλά και κατανοητά, δεν μπλέχτηκε στις παγίδες του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως κέρδισε εκκωφαντικά γιατί είχε θετική ατζέντα.

Το ΚινΑλ πέρασε τρίτο, κυρίως γιατί η ΧΑ έχασε τη μισή δύναμή της, αλλά στο τέλος της ημέρας είναι σε αυτούς που κέρδισαν μια άλλη προοπτική.

Το ΚΚΕ σταθερό σαν βράχος, σε όλες τις συγκυρίες, σε όλες τις αναμετρήσεις: μπετόν αρμέ ποσοστό, αλλά χωρίς καμία δυναμική.

Το Ποτάμι υπέστη βαριά ήττα, οι ΑνΕλ εξαφανίστηκαν, δυο κόμματα που είχε διαλύσει ο κ. Τσίπρας στο δρόμο για τις Πρέσπες.

Οι ψηφοφόροι ΑνΕλ και Ποταμιού μάλλον δεν συμφώνησαν με τις επιλογές της ηγεσίας και είδαν μπροστά τους την Πειραιώς.

Και ερχόμαστε στους “μικρούς νικητές”, στις εκπλήξεις των εκλογών τη Μερα25 και τον Κ. Βελόπουλο.

Κόμματα με “ακραίες” θέσεις (και εκτός εισαγωγικών αν θέλετε) τα οποία όμως δεν παραπέμπουν στη βία άλλων σχηματισμών, της άκρας δεξιάς και αριστεράς.

Προτάσσουν τις ιδέες τους, δεν έχουν αναφορά σε κανένα πεζοδρόμιο, σε κανένα τάγμα εφόδου, σε καμία δύναμη επιβολής.

Η βία και η απειλή της έγινε ντεμοντέ, ένα σίγουρο σημάδι πως το εκλογικό σώμα βγαίνει σιγά-σιγά από τα χρόνια των Μνημονίων.