Όσο κι αν διαφωνεί κανείς με τον Αλέξη Τσίπρα, δεν μπορεί να μην παραδεχτεί πως ξέρει να κάνει εκλογές.

Μάλλον θα χρειαστεί να αποδείξει πως ξέρει και να χάνει.

Έριξε το τυρί των εθνικών και όλοι τσίμπησαν.

Δεν έκανε καμία προαναγγελία. Ούτε έθεσε στόχο αριθμητικό. Ούτε διαφοράς. Όλα στο φλου. Εϊπε το πολύ απλό, εύπεπτο  και εξόχως διττό, αλλά με τον απαραίτητο στόμφο: όλα είναι ανοιχτά, αν αποδοκιμαστεί το σχέδιο.

Προφανώς είναι στο χέρι του να ορίσει την αποδοκιμασία ή μη.

Στην ουσία με τη δήλωση αυτή,  έσφιξε τους …γλουτούς σε όλα τα συστημάτα και υποσυστήματα που στηρίζουν ή ανέχονται τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, όλους αυτούς που είναι εξαρτημένοι από την Κυβέρνησή του.

Κυκλοφορεί η φήμη πως αν χάσει, αλλά το ποσοστό της ΝΔ είναι μακριά από την αυτοδυναμία θα προκηρύξει εθνικές εκλογές, ενώ τον Οκτώβρη μπορεί να έχουν αλλάξει τα δεδομένα και να φλερτάρει με την αυτοδυναμία η ΝΔ.

Καλή αλλά επιφανειακή η ανάλυση. Το πρώτο ζητούμενο αν χάσει ο κ. Τσίπρας θα είναι να παραμείνει επικεφαλής στον ΣΥΡΙΖΑ.

Αν αυτό απειληθεί, παίζει και η δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα (Προοδευτική Συμμαχία ίσως) πολυσυλλεκτικού,  που κυρίως θα του διασφαλίζει την πρωτοκαθεδρία.

Είναι όμως και κάτι ακόμη πιο βαθύ.

Έχουμε ξαναγράψει πως ο ΣΤΡΙΖΑ θα πάει στις εθνικές εκλογές με δόσιμο όχι με τάξιμο.

Κι αν άνοιξε κάργα τις στρόφιγγες του ταμείου για τις ευρωεκλογές, στις εθνικές θα τα δώσει όλα και χωρίς τον Τσοβόλα.

Το είπε εξάλλου: υπάρχουν περιθώρια για ακόμη μεγαλύτερη στήριξη.

Επίσης, μια πανικόβλητη προσφυγή στις κάλπες, εντός 4 εβδομάδων, ισοδυναμεί με παραδοχή της ήττας και μόνη επιδίωξη τον περιορισμό της.

Η πολιτική ιστορία έχει δείξει, πως όποιος πάει για να ηττηθεί αξιοπρεπώς, καταποντίζεται!

Η λογική αυτή (της τακτικής ήττας) είναι τελείως έξω από την πολιτική φιλοσοφία του Πρωθυπουργού, που θα προσπαθήσει ακόμη κι αν χάσει, να δημιουργήσει μεθοδικά τις συνθήκες για την ολική του επαναφορά, το 2023, κατά το προηγούμενο του Ανδρέα το 1993.

Επιδίωξη του, μια “παρενθετική” θητεία Μητσοτάκη, όπως το 1990-1993.