Μια απορία έχει η κοινή γνώμη: γιατί δόθηκε το όνομα Ρασπούτιν στην ιστορία που έγινε μυθολογία, πριν ξαναπιάσουμε το νήμα από την αρχή, της Novartis.

Χάθηκε το Λαβρέντι Μπέρια, το Έρικ Χόνεκερ, το Νικολά Τσαουσέσκου, το Μέγας Πέτρος έστω;

Νικολά Τέσλα για τις “εφευρέσεις”;

Τι ήθελαν να συμβολίσουν οι νονοί;

Την επίδραση που έχει σε συγκεκριμένα πρόσωπα;

Το ότι κινεί τα νήματα από το παρασκήνιο;

Την “αποκρυφιστική” και μυστηριακή διάσταση του όλου πράγματος;

Τη δημιουργία μιας πολιτικής “αίρεσης” με ιδεολογία κατά το δοκούν;

Είναι πολλά τα ερωτήματα που συνοδεύουν τον σύγχρονο Ρασπούτιν.

Το μόνο που μένει είναι να αποδειχτεί και σκληρό καρύδι όπως ο ορίτζιναλ.

Γιατί υπάρχουν και τα ταχυδρομικά περιστέρια που στέλνουν τα μηνύματα που λένε πως είναι “too hard to die”. Πολιτικά εννοούμε ασφαλώς.

Διότι υπάρχουν και αυτοί που επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση μιας και ο Ρασπούτιν, φέρεται να κατέχει απόκρυφα Ευαγγέλια για πολλούς.

Ασφαλώς μπορεί να είναι και μπλόφα, αλλά συμβαίνει ότι και στην πόκα. Για να διαπιστώσεις αν ο απέναντι πράγματι μπλοφάρει, πως δεν έχει καθόλου καλό φύλλο, πως δεν έχει ούτε μια δυάδα “σταυρώσει”, πρέπει να ρισκάρεις. Ενίοτε και να πληρώσεις.

Στο ενδιάμεσο διάστημα μέχρι να πάρει κανείς την απόφαση, προσπαθεί να ψυχολογήσει τον απέναντι.

Εννιά στις δέκα φορές νικά απλά ο πιο cool.