Απορούν όλοι για την «αυστηρή σύσταση για περιορισμένη μετακίνηση σε ανοικτούς δημόσιους χώρους από τις 12:00 το βράδυ μέχρι τις 06:00 το πρωί».

Διότι εκείνες τις μικρές ώρες είναι που πέφτουν οι αναστολές, οι μάσκες έπονται. Τα προσωπεία ομοίως.

Εκείνες τις δύσκολες στιγμές που κανείς δε σκέφτεται την ανοσία, παρά μόνο την επικείμενη “ανοησία”.

Είναι η ώρα των στενών επαφών, των πολύ στενών για την ακρίβεια που καλό μας λένε θα είναι να αποφεύγονται. Όσο γίνεται, όσο μπορούμε να αντέχουμε μακριά.

Δεν υπάρχει απαγόρευση, δεν υπάρχει πρόστιμο ή έτσι τουλάχιστον έχουμε καταλάβει.

Υπάρχει ισχυρή σύσταση.

Να αποφευχθούν οι συγκινήσεις. Μην πέσουμε με τα μούτρα στον …πατσά.

Μην έχουμε γιούργια στον νταβλά με τα κουλούρια.

Σταδιακή επιστροφή στην κανονικότητα.

Όχι για όλους.

Διότι καραντίνα, ξεκαραντίνα, κάποιες σκιές γλίστραγαν στα σκοτάδια τα βαριά, κι ας έβρεχε κι ας φυσούσε, κάποια ΙΧ διακριτικά κυκλοφορούσαν τις ώρες τις νυχτερινές, ρωτώντας “καρδιά μου που με πας, μου λέει σε εκείνη που αγαπάς”…

Οπότε με ρέγουλα το νυχτερινό …τιμολόγιο, οι επόμενες δύο εβδομάδες είναι κρίσιμες (μας λείπει αυτή η ατάκα).