—Δέντρο, πώς κείτεσαι νεκρό στον άμμο του γιαλού μου;

Ποιό χέρι σε ξερίζωσε, ποιά δύναμη σ’ επήρε από τη ράχη του βουνού και σ’ έριξε στο κύμα;…

Εσένα τα γεράματα δε σ’ είχαν σαρακώσει στα ατάραγα κλωνάρια σου εκατοστάδες χρόνοι χωρίς να τα λυγίσουνε, εστέκαν σωριασμένοι, στη σιδερένια φλούδα σου, χωρίς να τηνε γδάρει,του λόγγου τ’ αγριοδάμαλο τα κέρατα ετροχούσε.

Πες μου, πώς κείτεσαι νεκρό, ρουπάκι, στο γιαλό μου;…

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (το ξεριζωμένο δέντρο)