Είναι κάποια μέτρα που ρίχνουν το μπαλάκι στον υπεύθυνο πολίτη. Ακόμη κι αν υποθέσουμε πως η πλειοψηφία ακούει κατά γράμμα τις εντολές, έχει συναίσθηση της οριακής κατάστασης, πειθαρχεί και συμμορφώνεται, ποιο είναι άραγε το ποσοστό αυτών που απλά συμπληρώνουν τις υπεύθυνες δηλώσεις χωρίς να κάνουν τα τεστ;

Αδιευκρίνιστο για την ώρα, αν κάτι τέτοιο συμβαίνει σε σημαντική κλίμακα θα το μάθουμε σε μια βδομάδα – δέκα μέρες και ασφαλώς είναι ένα σενάριο που απευχόμαστε να συμβεί.

Θα πείτε όμως: και που ξέρετε πως συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Η απάντηση είναι απλή και ακόμη περισσότερο: απλοϊκή.

Διότι σε πολλούς που δεν τηρούν τους κανόνες υπάρχει η εξής νοοτροπία: το θέμα δεν είναι μόνο να κάνουν την κουτοπονηριά τους. Δεν έχει αξία, αν δεν τη διαλαλήσουν, αν δεν την “επιδείξουν”.

Άρα το λένε -χαμηλοφώνως και όχι μόνο. Αν κάτσει καμιά στραβή και βρεθούν μπροστά στις συνέπειες ανακριβούς δήλωσης θα έχουμε το τροπάριο: δεν ήξερα, δεν μπορούσα να το κάνω, είχα διαβάσει στο ίντερνετ πως είναι επικίνδυνο κτλ.

Ας ελπίσουμε πως τα παιδιά θα είναι αυτά που θα πιέσουν τους γονείς να τα αφήσουν να κάνουν τα τεστ και η επιστροφή τους στις σχολικές αίθουσες να γίνει κάτω από τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια.

Πάντως, ό,τι κι αν λέμε η ημερομηνία επαναφοράς όλων των δραστηριοτήτων δεν είναι άλλη από την 14η Μαΐου, ημέρα έναρξης του τουρισμού.

Ένας γεμάτος μήνας, στον οποίο η ατομική ευθύνη, αλλά και η μικρο-συλλογική ευθύνη σε επίπεδο νοικοκυριού, επιχείρησης, σχολείου θα παίξει τον καταλυτικότερο ρόλο.