Πολύ μελάνι χύθηκε σε “προβλέψεις” ευσεβών πόθων πριν τις Συναντήσεις του Μπάιντεν με τον Πούτιν και τον Ερντογάν και πολλές “απορίες” άφησαν στους δημοσιολογούντες αυτές οι συναντήσεις.

Τα power politics θα είναι πάντα δεδομένα, όπως και η ανισόμετρη ανάπτυξη, επομένως η συζήτηση για τις εκατέρωθεν επιδιώξεις είναι σε πρώτο πλάνο σαφείς:

1. “US is back” στη Γηραιά Ήπειρο δε γίνεται  χωρίς την υπογράμμιση “απειλής” και αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από την Ρωσία, η οποία από την πτώση της ΕΣΣΔ πιέζεται γεωπολικά από την επέκταση της Δύσης και προφανώς δεν θα “κάτσει με σταυρωμένα χέρια”. Θα έλεγε κανείς ότι το κύριο ζήτημα για τις ΗΠΑ στην Ευρώπη ΔΕΝ είναι διόλου η Ρωσία, αλλά η συνοχή του ΝΑΤΟ και ειδικά η Γερμανία και η “γερμανική Ευρώπη”.

2. Το αξιοσημείωτο όμως είναι στο “US is back” στη Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή. Εδώ το ενδιαφέρον περιστρέφεται στο “πάρε-δώσε” με την Άγκυρα (με ή χωρίς Ερντογάν) ειδικά στον χώρο της Συρίας και του Ιράκ (Σημειώστε την αμερικανική αναφορά στο Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ σχετικά με την ασφάλεια ΚΑΙ της Τουρκίας – έναντι ποιού; των ρωσικών αντιδράσεων σε τουρκικές προκλήσεις στην Συρία. Άλλαξε τίποτε από την εποχή της τουρκικής κατάρριψης του ρωσικού μαχητικού;).

3. Οι γεωπολιτικές πιέσεις που δέχονται οι ΗΠΑ μετά το φιάσκο της “Αραβικής Άνοιξης” που αποσταθεροποίησε τα πάντα από στη Βόρειο και Υποσαχάρια Αφρική (με την αλήστου μνήμης γαλλο-βρετανική “γκάφα” ανατροπής του Καντάφι – επιλογή που το Παρίσι & Λονδίνο κινδύνευσαν σοβαρά σε γελοιοποίηση εάν δεν επενέβαινε η απρόθυμη Ουάσιγκτον) μέχρι την Μέση Ανατολή και ειδικά στην Αίγυπτο (που χρειάστηκε ο Σίσι) και στη Συριακή κρίση (όπου η Άγκυρα έκανε τα πάντα για να την πυροδοτήσει συμπεριλαμβανομένης και της στήριξης στο “Ισλαμικό Κράτος”), είναι η ουσιώδης πρόκληση του “US is back”.

Με τη Ρωσία και το Ιράν στη Συρία, με την Τουρκία να επιχειρεί προσαρτήσεις και τους Κούρδους μοναδικούς συμμάχους των ΗΠΑ και ένα ανήσυχο Ισραήλ έτοιμο για όλα, αυτός είναι ο γόρδιος δεσμός που απαιτεί αμερικανο-ρωσική συνεννόηση.

Και τούτο γιατί, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να έχουν προτεραιότητα την γεωπολιτική πρόκληση της Κίνας.