“Πως τους γλεντάει έτσι ο ΓΑΠ; “, είπε ο νέος εις την παρέα του emo.gr

Τους γλεντάει ή θέλει κάτι παραπάνω πέρα από απόλυτο σεβασμό και αναγνώριση του ιστορικού του ρόλου ως “σωτήρα” της χώρας;

Έχει τη διάθεση να βγει μπροστά να παραλάβει ένα κόμμα του 8%, όταν αυτός το 2009, πριν 12 χρόνια, το εκτόξευσε στο 44%;

Θέλει να πάρει ρεβάνς για την αλήστου μνήμης διαδικασία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης στην Κυβέρνησή του ή οποία ήταν συμφωνημένο να οδηγήσει στην πτώση του;

Αναζητεί έναν ενεργό ρόλο;

Θεωρεί πως το κόμμα έχει νόμιμους ιδιοκτήτες, που το νοικιάζουν για ένα (πολύ μεγάλο) διάστημα;

Τα έχουμε διαβάσει όλα αυτές τις μέρες.

Ευτυχώς αυτή τη φορά είναι σενάρια και όχι “περίστροφα” πάνω στο τραπέζι.

Όσο κι αν η δεκαετής περιπέτεια των Μνημονίων έδειξε πως μας είχαν φορμάρει  απέξω και ο καθένας στη θέση του, με λίγες ή ασφυκτικές πιέσεις, με συγκατάθεση ή εκβιαζόμενος θα έκανε το αυτό (ψήφιση Πρώτου Μνημονίου) τα πράγματα με το Γιώργο Παπανδρέου εξακολουθούν να είναι περίπλοκα.

Όλοι τον συγκρίνουν με τον πατέρα Αντρέα, αλλά η πολιτική του διαδρομή ομοιάζει περισσότερο με του παππού του: εφήμερες δόξες, μοιραίες στιγμές, εκ των έσω πριόνισμα της καρέκλας του.

Τι θα κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου;

Πιθανόν να μην έχει αποφασίσει ούτε ο ίδιος.

Μπορεί στο ΚινΑλ να την πάθουν με στυλ “περιμένοντας τον Γκοντό”, όπως οι ήρωες του Μπέκετ.

Αν και πολλοί προεξοφλούν το ότι θα κατέβει υποψήφιος για την αρχηγία, εγώ θυμάμαι το μακρινό 2010, όταν ήταν Πρωθυπουργός, κάποια τεράστια γάτα της δημοσιογραφίας (όχι Ιμαλαΐων, αληθινή) να μου λέει μαλακά, σιγανά, για να μη μας ακούσουν:

“Ο Γιώργος έχει τάσεις φυγής” (από την εξουσία).

Οπότε για να κατέλθει, πρέπει να τις έχει αποβάλλει, να τις έχει αποδιώξει, να τις έχει χώσει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Εκτός κι αν είναι μια λύση να ζει κανείς “περιμένοντας τον Γκοντό”.

Επικοινωνιακά έχει κερδίσει ήδη ο ΓΑΠ. Όταν κάτσει ο κουρνιαχτός από την υποψηφιότητα – έκπληξη για το ευρύ κοινό, θα δούμε τι πιθανότητες έχει να ξαναπάρει το κόμμα.