Η πολιτική ως γνωστόν δεν είναι μόνο η τέχνη του εφικτού.

Είναι η διαχείριση των συμβόλων και κυρίως των συμβολισμών.

Ένα εξόχως πολιτικό ον όπως ο Πάνος Καμμένος, δε θα μπορούσε να μην πάρει θέση για τις εσωκομματικές διαδικασίες στο ΚινΑλ.

Λάτρης της επικαιρότητας και των υπονοούμενων, ενεφανίσθη σε πολιτιστικό κέντρο μόνο και μόνο για να κάνει μια πολιτική δήλωση.

Όλοι έμειναν στο τραγούδι “με προδώσαν οι φίλοι μου”, όμως το βαρύ ζεϊμπέκικο προεξοφλεί άνετη επικράτηση του ΓΑΠ, με τον οποίο μπορεί να είχαν κάποιες (μικρές) διαφωνίες στο παρελθόν, αλλά τώρα κοιτάμε το μέλλον μιας Κυβέρνησης συνεργασίας μετά από εκλογές με απλή αναλογική και απλούστατη λογική συμμαχιών.

Για το καλό του τόπου και τη σωτηρία της πατρίδος, δεν είναι θέμα καρέκλας. Το τραπέζι να βρούμε, να κάτσουμε να τα μιλήκουμε, να συμφωνήσουμε.

Τα μεγάλα πνεύματα πρέπει να συναντηθούν.

Άλλωστε στην πολιτική δεν υπάρχουν μόνιμες έχθρες και μόνιμες φιλίες. Τα πάντα ρει.

Αργά ίσως αλλά αποφασιστικά.

Σαν τη δουλεμένη στην προπόνηση φιγούρα στο ζεϊμπέκικο.