Τι ματσάρα ήταν αυτή ρε παιδιά!

Κράζουν όλοι πως ήταν άνευρο, άψυχο και χωρίς καθόλου φάσεις.

Κανείς δεν είδε πίσω από το προφανές.

Ήταν τόσο χάλια που άγγιξε την πειραματική τέχνη. Ο Αγγελόπουλος θα μπορούσε να μοντάρει 35-40 λεπτά από το ματς για να αποδείξει το μάταιο της ανθρώπινης ύπαρξης, το χρόνο που περνά και χάνεται, τη στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται.

Πως γίνεται σε 3/2 της ώρας να μην μπεις στην περιοχή του αντιπάλου;

Θέλει κόπο, προσπάθεια, σχέδιο. Σα να είχαν βάλει νάρκες  οι Παναθηναϊκοί που ήταν καλύτεροι. Έκαναν 3 τελικές έναντι 1 των Πειραιωτών.

Εννοείται καμία on target. Στα πουλιά, στο Λυκαβηττό, μία μπάλα βρήκε διερχόμενο οδηγό ΙΧ στο παρμπρίζ και μετά το γκελ έτρεξε με χάρη στην κατηφόρα της Λουκάρεως, ξεφεύγοντας από τη Δικαιοσύνη απέναντι.

Ήταν δίκαιο το αποτέλεσμα;

Κάτι παραπάνω. Ήταν μια άξια, μια αντρική ισοπαλία.

Συνήθως τα ματς χωρίς φάσεις, έχουν 6-7 κόκκινες, 39 κίτρινες κάρτες, τρεις γερούς τσαμπουκάδες. Τίποτα από όλα αυτά, υπήρξε αθλητικός πολιτισμός.

Ευτυχώς που λόγω κορωνοϊού δεν υπήρξε κόσμος. Τα 1000 εισιτήρια δόθηκαν σε καταδικασμένους σε κοινωνική εργασία, να εκτίσουν την ποινή τους οι άνθρωποι.

Η εγκράτεια που επέδειξαν και δεν τα έκαναν λαμπόγυαλο όπως το 1964, ήταν θαυμαστή.

Πολλοί στη διάρκεια του ματς, είπαν πως προτιμούσαν 3 μήνες φυλακή από το να δουν το ντέρμπι. Υπερβολές, μια χαρά ήταν. Απάντησε σε όλα τα υπαρξιακά ερωτήματα των οπαδών: τουλάχιστον να ήταν καινούργιο το γήπεδο να είχες κάτι να χαζέψεις.

Σαν η Λεωφόρος να έδωσε ότι είχε να δώσει από συγκινήσεις. Για μας η κορυφαία ήταν το 1982.

Ο Ελαιώνας έρχεται με βήμα ταχύ.