Τους Πρωθυπουργούς τους χτυπάς όταν έχουν την εξουσία!

Όταν είναι ισχυροί, όταν είναι δυνατοί.

Διότι τότε ακόμη κι αν υιοθετείς συστηματικά φήμες και μισοψέματα, έχεις το άλλοθι πως το κάνεις για να ελέγξεις την εξουσία.

Δεν τους χτυπάς άνευ αφορμής και κάτω από τη ζώνη όταν φύγουν από το Μαξίμου.

Δεν τους περιμένεις στη γωνία, μόλις ασθενήσουν, υιοθετώντας κάθε φήμη και παραφιλολογία που έχει ακουστεί για αυτούς.

Αλήθεια, που πήγε το περιβόητο “ιατρικό απόρρητο”;

Εκτός κι αν έχουν απωθημένα από τότε που έτρωγαν σφαλιάρες  σαν τον Τζανετάκο στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο και όχι απλά δεν μιλούσαν, διασκέδαζαν κιόλας, οπότε πάμε πάσο.

Με τις ψυχικές νόσους των αυτοαποκαλούμενων δημοσιογράφων και αρθρογράφων δε βρήκε άκρη ποτέ κανείς.

Άβυσσος η ψυχή του τριτοδεύτερου και ακόμη χειρότερα του τεταρτοπέμπτου!