“Ο προληπτικός πόλεμος είναι σαν να αυτοκτονείς επειδή φοβάσαι το θάνατο” έλεγε ο  Πρώσος Όττο Φον Μπίσμαρκ, που ενοποίησε τη Γερμανία.

Ο Πούτιν όμως είναι μακιαβελικός: “Δεν πρέπει ποτέ να αφήνει κανείς να συνεχίζεται μια ανωμαλία για να αποφύγει έναν πόλεμο, γιατί δεν τον αποφεύγει, αλλά μόνο αλλάζουν οι συνθήκες προς όφελος των αντιπάλων του” έγραφε ο Νικολό -ο πρωτομάστορας της κυνικότητας στην πολιτική- Μακιαβέλι.

Ξεκινά η Ρωσία έναν προληπτικό πόλεμο για να αποφύγει την περαιτέρω διείσδυση του ΝΑΤΟ στην αυλή της;

Μήπως όμως βρεθεί με περισσότερο ΝΑΤΟ μετά από ένα πόλεμο;

Θεώρησε κατάλληλη τη συγκυρία και βλέποντας πως όλοι απεύχονται τον πόλεμο, θέλησε να δείξει πως αυτή τον έχει στη φαρέτρα της;

Είναι ειδικά αυτός ο πόλεμος η συνέχιση των συνομιλιών με άλλα μέσα;

Η Ρωσία επέλεξε την απομόνωση από την Ευρώπη και τη  σινορωσική με ολίγη από Τουρκία και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις (Ιράν) συμμαχία;

Ερωτήματα πολλά, εικασίες ακόμη περισσότερες.

Το ζήτημα είναι πως η Ευρώπη ξαναβρίσκει μπροστά της όσα είχε αφήσει πίσω της: βομβαρδισμούς και πολέμους.

Είναι λάθος το ότι δεν είχε ξαναγίνει μετά το τέλος του Β΄ΠΠ.

Ο πόλεμος στην πρώην Γιουγκοσλαβία, μπορεί να θεωρήθηκε εμφύλιος, ήταν όμως βασικά ένας απίστευτος σε αγριότητα πόλεμος μεταξύ εθνών, πλειοψηφικών και μειοψηφικών εθνικών ομάδων.

Η ένωση τους σε ένα ομόσπονδο κράτος ήταν τεχνητή και ο χρόνος την απέρριψε μόλις οι συνθήκες το επέτρεψαν.

Η Ευρώπη ξανά μπροστά σε βομβαρδισμούς, τεθωρακισμένα, τακτικούς στρατούς και παραστρατιωτικές ομάδες.

Οι γενιές που δε γνώρισαν πόλεμο ήρθε η στιγμή να τον συναντήσουν.

Όσο για την  έκβαση του θα ανατρέξουμε στον Ελευθέριο Βενιζέλο, μεταφέροντας αναλογικά την ατάκα του στα σημερινά δεδομένα: “στους πολέμους η Αγγλία (ΗΠΑ) κερδίζουν μία μάχη, την τελευταία”.