Τελικά όσοι έλεγαν πως οι ομάδες δεν “αυτοκτονούν” είχαν δίκιο. Ειδικά ομάδες με το ειδικό βάρος και την ιστορία του Παναθηναϊκού.

Μετά την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του Ερασιτέχνη, που δίνει στη διοίκηση την εντολή να υπογράψει τις συμβάσεις για τη διπλή ανάπλαση, αλλάζει ο ρους της ιστορίας της ομάδας.

Ο ΠΑΟ δεν “αυτοκτόνησε”, ψάχνει τη γιατρειά στον Βοτανικό, τα μέλη του ψήφισαν βάσει του συμφέροντος της ομάδας και κυρίως του μέλλοντος της.

Και απεδείχθη στην πράξη και  κάτι ακόμη: οι μειοψηφίες πολλές φορές κάνουν σαματά, δημιουργούν κλίμα, αλλά δεν παύουν να είναι μειοψηφίες. Σχεδόν οι 7 στους δέκα από τα  3.000 μέλη που ψήφισαν στη χθεσινή διαδικασία κατάλαβαν πως ο σύλλογος χρειάζεται ένα νέο πρότζεκτ, μια προοπτική που θα τον βγάλει από την μετριότητα των τελευταίων ετών.

Πείστηκαν πως στη Λεωφόρο δεν μπορεί να χτιστεί νέο σύγχρονο γήπεδο.

Ναι, το γήπεδο θα είναι στην άκρη της Αθήνας, όπως πριν 100 χρόνια άκρη της πόλης ήταν και η Περιβόλα, που έγινε Λεωφόρος.

Υπάρχει και κάτι ακόμη. Στην προοπτική του γηπέδου που θα υπάρχει για 3-4 χρόνια ακόμη, αναθερμαίνεται το ενδιαφέρον των φιλάθλων για την ομάδα (οι οπαδοί είναι πάντα εκεί).

Να πάνε στο γήπεδο πριν αποτελέσει παρελθόν, να πανηγυρίσουν ένα τίτλο μέσα στη Λεωφόρο, να γίνει ένας τελευταίος γύρος θριάμβου.

Και στο σύγχρονο ποδόσφαιρο χρειάζονται επενδυτές. Οι οποίοι στην προοπτική ενός νέου γηπέδου, οι υποψήφιοι θα έχουν ένα καλό λόγο να επενδύσουν στον Παναθηναϊκό, αναμένοντας σημαντικά έσοδα από ένα γήπεδο 39.000 θέσεων, ακόμη και από την ονοματοδοσία του.

Και κάτι ακόμη γιατί καλό είναι να θυμόμαστε κάποια πράγματα, να μην έχουμε τη μνήμη του χρυσόψαρου.

Χθες ηττήθηκε και ο θρυλικός κορμοράνος. Που πήγε το γήπεδο καμιά 15αριά χρόνια πίσω. Αλλά πάντα πρέπει να ευνοήσουν οι συνθήκες, αλλά και οι εμπλεκόμενοι να κάνουν το καθήκον τους.

Αλλά οι ομάδες είπαμε δεν πεθαίνουν. Περνούν φάσεις ακμής και παρακμής.

Ο ΠΑΟ δεν γυρνά απλά σελίδα. Ανοίγει νέο κεφάλαιο στην ιστορία του.