Αν νομίζετε πως ο διαχωρισμός ετεροχθόνων και αυτοχθόνων υπάρχει μόνο μέσα στον ελλαδικό χώρο, πλανάσθε. Σε αλλοτινό μας σημείωμα είχαμε αναφερθεί στην καχυποψία με την οποία αντιμετωπίζουν οι αυτόχθονες Έλληνες τους συμπατριώτες εξ Εσπερίας. Ελάτε όμως που αυτές οι αβρότητες γίνονται και αλλαχού.

Όταν μια οικογένεια μετοικεί για επαγγελματικούς ή άλλους λόγους σε κάποια άλλη χώρα, είναι λογικό και σύνηθες να αναζητήσει όμαιμους και ομόδοξους αδελφούς που ζουν ήδη στη χώρα υποδοχής. Φαντάζονται ότι έτσι θα βοηθηθούν στην ενσωμάτωση στον καινούργιο τόπο. Ψάχνουν, λοιπόν, να βρουν ελληνικούς συλλόγους, σωματεία, κλπ., για να νοιώσουν τη θαλπωρή της ελληνικότητας στην ξένη γη.

Όμως και στην καινούργια χώρα φαίνεται πως υπάρχει ένας διαχωρισμός σε αυτόχθονες και ετερόχθονες. Αυτόχθονες είναι οι «παλιοί» μετανάστες. Αυτοί που είναι γόνοι της πρώτης φουρνιάς μεταναστών, από τις αρχές της δεκαετίας του 50 ή και παλιότερα. Φαίνεται πως κάποιοι από δαύτους έχουν μια αίσθηση προτεραιότητας στα ζητήματα, κάτι σαν τις παλιοσειρές στο στρατό.

Γίνεται λοιπόν ανοιχτή χοροεσπερίδα, ελληνιστί πανηγύρι, σε κάποιον ανοιχτό χώρο. Είναι σύνηθες να διοργανώνονται τέτοια ανταμώματα Ελλήνων μια ή δύο φορές το χρόνο.

Κάποια στιγμή που το κέφι ανάβει, έρχεται η στιγμή που θα αρχίσει ο χορός. Πήγε λοιπόν και μια νεοφερμένη να χορέψει.

Έκανε όμως ένα τραγικό, ένα ασυγχώρητο σφάλμα. Μπήκε μπροστά!

Με το που συνέβη το πρωτάκουστο, το πρωτόγνωρο, το έξω από τα ήθη κι έθιμα, κάποιες κυρίες, με ύφος Τασσώς Καββαδία παρεξηγήθηκαν.

«Και ποια είναι αυτή που μπαίνει μπροστά. Και πως τα επιτρέπουν αυτά τα πράγματα!». Άκουσε τα σχόλια η νεοφερμένη και αποσύρθηκε διακριτικά μεν, ενοχλημένη δε.

Γι’ αυτό το λόγο υπάρχουμε και κάποιοι που αποφεύγουμε τα πολλά πολλά με τους όμαιμους και ομόδοξους. Είναι βέβαιο ότι θα έρθει κάποια στιγμή που θα μας θυμίσουν κάποιος από τους λόγους που πήραμε μαύρη μπογιά και πινέλο.

Πέτρες, στην Ελλάδα έχει άφθονες…