«Δεν θα κατηγορήσω εκείνους που θέλησαν να συζητηθεί και πάλι το ζήτημα των τουρκικών παραβιάσεων και δεν θα επαινέσω εκείνους που νομίζουν ότι είναι κακό να επαναλαμβάνεται η συζήτηση, όταν πρόκειται για σπουδαιότατα πράγματα.  Νομίζω ότι δύο στοιχεία είναι βλαβερά όταν πρέπει να λάβει κανείς μια ορθή απόφαση: η βιασύνη κι ο θυμός. Η πρώτη έχει, συνήθως, σύντροφο την ανοησία, ο δεύτερος την αμορφωσιά και την στενοκεφαλιά».

Αυτά, πάνω κάτω, θα έλεγε ο Διόδοτος του Ευκράτη, στους Πάτον του ελληνικού τουίτα που, σαν έτοιμοι από καιρό, σα θαραλλέοι, είναι έτοιμοι να φτάσουν τα σύνορα του ελληνισμού στον Υδάσπη ποταμό.

Ας δούμε όμως τι συμβαίνει πιο ψύχραιμα.

Οι ΗΠΑ έχουν επιβάλλει εμπάργκο όπλων στη φίλη και σύμμαχο εξ ανατολών. Το παλιό 7 προς 10 ‘εχει αναστραφεί.

Οι ΗΠΑ δημιουργούν σταδιακά ένα τόξο βάσεων από την Αλεξανδρούπολη μέχρι τη Σούδα.

Φυσικά δεν γοητεύτηκαν από τις μπουγάτσες ούτε από τα μπέργκερ με σάλτσα (κέτσαπ ή μουστάρδα) της Αλεξανδρούπολης, αλλά παρακάμπτουν τα στενά.

Η Ελλάδα έχει ξεκινήσει ένα φιλόδοξο πρόγραμμα επανεξοπλισμού της το οποίο, όταν ωριμάσει στο τέλος της δεκαετίας, θα της εξασφαλίσει όπως λένε οι ειδήμονες ουσιαστική υπεροχή στον αέρα.

Οποιαδήποτε εμπλοκή αυτή τη στιγμή, είναι εις βάρος μας.

Για τρεις λόγους, που είναι εξόχως σημαντικοί ταυτόχρονα.

Πρώτον δεν έχουμε αποκτήσει την απαραίτητη υπεροχή σε κάποιους κρίσμους τομείς. Η μακροχρόνια αποεπένδυση στην άμυνα δε διορθώνεται μέσα σε ένα ή δύο χρόνια.

Δεύτερον, μετά την οποιαδήποτε εμπλοκή, θα καθήσουμε σε κάποιο τραπέζι διαπραγματεύσεων όπου, φυσικά, θα υπάρξουν συμβιβασμοί και μορατόριουμ εξοπλισμών.

Τρίτον, εν μέσω του πολέμου με τη Ρωσία, κάθε τέτοια κίνηση αποβαίνει ουσιαστικά υπέρ των Ρώσων και κατά του δυτικού στρατοπέδου.

Ο Μεταξάς έπειτα από τον τορπιλισμό της Έλλης, διάβημα έκανε. Δεν κήρυξε πόλεμο στην Ιταλία. Λίγους μήνες αργότερα δικαιώθηκε.

Ας θηκαρώσουν πάλι τα γιαταγάνια οι Κολοκοτρωναίοι το διαδικτύου και ας βάλουν λίγο το μυαλό τους σε διαδικασία αναβάθμισης του BIOS.