Έχει πλάκα ο βορράς με τον καύσωνα. Οι περισσότεροι μοιάζουν με ζαλισμένα κοτόπουλα που δεν ξέρουν τι να κάνουν όταν τα θερμόμετρα βαράνε σαραντάρια. Κι εδώ, στην πρωτεύουσα της Ευρώπης, τα σαραντάρια ίσον με τρία εικοσάρια. Λόγω πληθωρισμού.

Τα σπίτια δεν έχουν κλιματισμό. Είναι μια συνωμοσία του κεφαλαίου για να κάθεται ο εργαζόμενος παραπάνω στη δουλειά μια και τα γραφεία κλιματίζονται. Τα έχει πει ο Μαξ Βέμπερ στο άγνωστο έργο του: «Η κλιματιστική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού».

Όσοι έχουν στοιχειώδεις γνώσεις γεωγραφίας, γνωρίζουν ότι ο ήλιος εδώ δύει αργότερα και ακτινοβολεί τα θερμά του βέλη υπό διαφορετική γωνία απ’ ό,τι στον Νότο. Έτσι, η μέγιστη θερμοκρασία σημειώνεται μετά τις εφτά το βράδυ. Εκείνη την ώρα είναι μια καλή ιδέα να πάει κανείς στα μεγάλα περιαστικά δάση που υπάρχουν γύρω από την πόλη ή στα διάφορα πάρκα εντός της πόλης. Η πρόσβαση είναι σχετικά εύκολη εξαιτίας του πολύ καλού δικτύου μετρό και τραμ.

Τα περιαστικά δάση είναι, όντως, πολύ όμορφα. Η αίσθηση της ζέστης υποχωρεί πολύ. Συνεπώς αποτελούν πολύ καλό αντίδοτο τις μέρες της μεγάλης ζέστης. Αν και είναι ελεύθερα προσβάσιμα στο κοινό, είναι χωροθετημένα σε περιοχές που κατοικεί η πλουτολογιά. Δύσκολα θα συναντήσει κανείς ανθρώπους από λαϊκά στρώματα.

Στις γειτονιές που θυμίζουν Τούνεζι και Μπαρμπαριά, οι άνθρωποι –συνηθισμένοι από τη ζέστη–  αράζουν νωχελικά στους τοπικούς καφενέδες και απολαμβάνουν το ναργιλέ τους. Εκεί, ακούς και μουσική που μοιάζει με ελληνική λαϊκοπόπ με ξένα λόγια.

Μια άλλη λύση είναι να πηγαίνει κανείς στα μεγάλα εμπορικά κέντρα. Περιφέρεσαι άσκοπα, κοιτάζοντας τις βιτρίνες, ενώ απολαμβάνεις τον κλιματισμό. Άλλη μια συνομωσία του διεθνούς κεφαλαίου που ζεσταίνει τον πλανήτη για να ωθεί τον κοσμάκη σε αυτούς τους ναούς του καταναλωτισμού για να αγοράζει πράγματα που δε χρειάζεται.

Η πολύ ζέστη και η υψηλή υγρασία έχουν και άλλες παρενέργειες. Παραδείγματος χάριν, τη συγγραφή κειμένων όπως αυτό.

Ευτυχώς, σύντομα αναμένονται βροχές και καταιγίδες. Και κατά συνέπεια, καλύτερα κείμενα…