Σαββάτο βράδυ εις τη θερινή Αθήνα. Μέρα ιερή. Η χαρά της εστιάσεως. Όσοι δεν πήγαν βόλτα ΣΚ θα περάσουν από τους ναούς, ναΐσκους και λοιπά καφεμπάρ να πιουν τον καφέ, το ποτό, το ξύδι τους, να φάνε και να πιούνε να πάνε τα φαρμάκια κάτω, να βγει η λίμπιντο πάνω, γιατί έχουμε και υπογεννητικότητα και δεν πρέπει να χαλαρώσουμε περιμένοντας την επόμενη καραντίνα για να αναπαραχθούμε.

Είναι μια ώρα με κίνηση ειδικά στις πυκνοκατοικημένες γειτονιές όπως των Κάτω Πατησίων, που θα γίνει για ένα βράδυ Κάτω Σικάγο στο πιο βαλκανικό.

Κάπως έτσι μέσα στον κόσμο είπαν κάποιοι να λύσουν τις διαφορές τους. Ένα μέλος μια εγκληματικής οργάνωσης ήθελε να φάει τον αρχηγό, γιατί είχαν προηγηθεί σου λέει διάφορα.

Το αντικείμενο δραστηριότητας της επιχείρησης δεν έχει ΚΑΔ, αλλά έχει τζίρο δυνατό.

Είναι τα ντρόγκια, όπως τα λένε οι σύγχρονοι ραψωδοί της  ραπ, τραπ, τραμπ, κάπως έτσι σε νόημα σας ρίξαμε μια φορά.

Που λογικά θα εξιστορήσουν το συμβάν με το μοναδικό τους στυλ και ταλέντο.

Είναι περίπου θαύμα πως δεν σκοτώθηκαν πολίτες που διέρχονταν από το σημείο ή περίοικοι.

Αφού μίλησαν τα όπλα, τα γκάνια που λένε και στην πιάτσα οι κάτοχοι ΜΒΑ και PhD. Είχε όμως και συνέχεια: κλέβει ένα αμάξι εμβρόντητου πολίτη στρίβει δεξιά και πάλι δεξιά και διαμέσου της “βούτας” της Καλάρη, ο δράστης βρέθηκε από τα Πατήσια, στους Αγίους Αναργύρους, στην (πλέριας) Δημοκρατίας.

Πήγε να κλέψει όποιο μαγαζί βρήκε μπροστά του, έριξε στους αστυνομικούς, του ρίξανε, ταινία χωρίς σενάριο, ή με κρυφό σενάριο.

Το θέμα είναι το πιστολίδι δεν ήταν κομμάτι ενός video clip.

Και είναι αυτά τα περιστατικά που δικαιώνουν τη μειοψηφία που θέλει ελευθερία στην οπλοκατοχή.

Δεν θα μείνει κανείς όρθιος, γιατί και ο Covid δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά στους κάτω των 60 ετών.