Είπαμε να ξεφύγουμε λίγο από τον Netflix, μιας και στα τρία χρόνια πανδημίας του δώσαμε και κατάλαβε και αυτό δεν μας αφήνει.

Ο αλγόριθμος για μέρες μου έβγαζε πρώτη επιλογή την ταινία Blood & Gold. Λογικό μιας και ο Β΄ΠΠ είναι στα ενδιαφέροντα μου και μάλλον έχω δει όλες τις σχετικές ταινίες της πλατφόρμας.

Απέφυγα να τη δω, θεωρώντας πως πρόκειται για ακόμη ένα μέτριο φιλμ. Έκανα λάθος! Από την πρώτη στιγμή σου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Στις τελευταίες μέρες του πολέμου τα Ες-Ες κυνηγούν ένα λιποτάκτη, τον οποίο τον κρεμάνε φεύγοντας για το κοντινό χωριό. Εκεί υπάρχει ο θησαυρός ενός Εβραίου που τον σκότωσαν και του έκαψαν το σπίτι. Οι ράβδοι χρυσού αγνοούνται από τη νύχτα των Κρυστάλλων.

Μια νεαρή αγρότισσα με τον ΑμεΑ αδελφό της έχουν μπει ήδη στην πλοκή μετά τα πρώτα λεπτά. Στο χωριό υπάρχει και ο Δήμαρχος, ένας ιεροκήρυκας, ένα πανδοχείο και μια εκκλησία. Μαζί και κάποιοι που ξέρουν για την τύχη του θησαυρού.

Μέσα από συνεχείς ανατροπές, ρυάκια αίματος και ανθρώπους να ζουν οριακές καταστάσεις, το φιλμ κατορθώνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή ως το τέλος. Δεν κάνει κοιλιά, δεν αποφεύγει τις κλιμακώσεις, δεν φείδεται σε σκοτωμούς.

Βαλμένο με μαεστρία στην ιστορική συγκυρία, περιγράφει τις τελευταίες ημέρες ενός καθεστώτος και ενός στρατού εκπαιδευμένου να σκοτώνει, να καταστρέφει, να λεηλατεί.

Τρομερές ερμηνείες από τον λιποτάκτη Χάινριχ (Robert Maaser), αλλά και τη νεαρή και θαρραλέα αγρότισσα Έλσα (Marie Hacke).

Ένα μικρό αριστούργημα με λιτά υλικά. Ποιος είπε πως οι μεγάλες ταινίες γίνονται μόνο με υπερπαραγωγές;