Παραιτήθηκε ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, σε μια μάλλον αναμενόμενη κίνηση, καθώς η εικόνα του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας όπως αναδείχτηκε μέσα από τη δολοφονία του Αντώνη από τον Άγιο Νικόλαο ήταν ξέφραγο αμπέλι.

Στυλιανίδης ο εκλεκτός για το Χαρτοφυλάκιο της Ναυτιλίας. Μια ακόμη ευκαιρία για αυτόν, μιας και στην πολιτική προστασία δε θα λέγαμε πως διέπρεψε…

Πέρα από το σύστημα εξουσίας που ανακυκλώνει πρόσωπα σε θέσεις δεν έχει γίνει κατανοητό πως ζούμε κρίσεις μέσα στις κρίσεις. Φυσικές, τεχνητές, πολιτικές.

Μετά τις καταστροφές γίνεται ο απολογισμός. Και οι κρίνοντες κρίνονται.

Η ουσία είναι πως αυτό που εύστοχα έχει αποκληθεί “αυτοδιοικητικό τέρας” μάλλον έχει φτάσει στα όρια του και χρειάζεται μια νέα ρύθμιση στο διαχωρισμό των αρμοδιοτήτων αλλά και στο ρόλο που παίζουν κάποιες δομές τελικά.

Μια σειρά από σοβαρά ερωτήματα εγείρονται:

-Έχει νόημα να είναι αιρετοί οι Περιφερειάρχες ή αυτό οδηγεί ακατάλληλους ανθρώπους σε καρέκλες;

-Η αποκεντρωμένη Διοίκηση έχει ρόλο ύπαρξης ή τη δουλειά της μπορούν να κάνουν άλλοι ελεγκτικοί κατά βάση μηχανισμοί;

Αν όντως μπαίνουμε σε εποχή που οι φυσικές καταστροφές θα ενταθούν, ο ρόλος των κρατικών υπηρεσιών αλλάζει, γίνεται πιο έντονος, οφείλει να γίνει ευέλικτος και κυρίως να είναι σε θέση να παράσχει βοήθεια άμεσα, εντός ωρών, αν όχι και λεπτών.

Τα σύγχρονα εργαλεία πρόληψης υπάρχουν, απομένει να αξιοποιηθούν.

Μεγάλο το στοίχημα, αλλά ό,τι και όποιος δεν προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες των απανωτών κρίσεων θα ξεπεραστεί φυσικά, κάτω από το βάρος των επικρίσεων.