Το καθημερινό σίριαλ στο ΣΥΡΙΖΑ καλά κρατεί.

Μένει μέχρι να φύγει η ομάδα της Αχτσιόγλου. Έτσι λένε όλοι.

Θεωρείται δεδομένη η αποχώρηση της. Το πιο πιθανό μας λένε είναι πως το τρενάρουν, πως περιμένουν την κατάλληλη επικοινωνιακά στιγμή για να το …μπουμπουνίσουν.

Πολλές οι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, πολλά τα τηλεφωνήματα, αν και από την Κουμουνδούρου τονίζουν στωικά πως “θα φύγουν όσοι φύγουν, θα μείνουν αυτοί που πρέπει”.

Ούτε και οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν δεύτερο το ΠΑΣΟΚ τους πτοούν μιας και βρίσκονται ακόμη μέσα στην περιδίνηση μιας άνευ προηγουμένου εσωκομματικής κρίσης.

Παρά τις νουθεσίες και τις πιέσεις να μείνουν, φαίνεται πως οι αποφάσεις έχουν ληφθεί. Δεν θα κάτσουν στο ΣΥΡΙΖΑ να το παίξουν αριστερή μειονότητα ή εσωκομματική αντιπολίτευση.

Από τη μειονότητα του κόμματος, από τους χαμένους των πρόσφατων εκλογών, αλλά και με τη μειονότητα της Θράκης, ιδίως με τους εκλεγμένους βουλευτές για να πιάσουν το μαγικό αριθμό 10 που τους κάνει κοινοβουλευτική ομάδα.

Από τη μειονότητα του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τη μειονότητα για να εκφράσουν τη μειονότητα της υπαρκτής Αριστεράς, την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Προφανώς θα κλείσουν το μάτι τόσο στους ψηφοφόρους της Ζωής όσο και του Γιάνη.

Προς το Κέντρο δεν υπάρχει χώρος με ΠΑΣΟΚ που ανακάμπτει, όσο και με κασελακικό ΣΥΡΙΖΑ. Πάνε προς αριστερά που υπάρχει κινητικότητα και κόσμος ανέκφραστος.

Χρόνο πολύ δεν έχουν γιατί οι ευρωεκλογές έρχονται. Αν κατέλθουν και δεν λάβουν ένα 3-4% μιας και είναι και χαλαρή η ψήφος, τα κόζια θα είναι δύσκολα, τα πράγματα δυσοίωνα και ίσως υπάρχουν και άλλες εξελίξεις.

Αν στην εξίσωση βάλει κανείς και το πράσινο κόμμα του Πέτρου Κόκκαλη, αντιλαμβάνεται πόσο δύσκολο είναι το εγχείρημα.

Βρε μπας και το ξανασκέπτονται;