Είναι και αυτές οι Κυριακές των Βαΐων, οι 90ς, οι διάφανες, οι από κρίνα μοναδικά φτιαγμένες.

Που έρχονται σαν υπόμνηση δεκαετίες μετά, σαν ήχος παράταιρος με την εποχή της ραπ και της τραπ, ίσως όμως και λίγο ταιριαστός, με μια βαθιά κρυμμένη ελπίδα, που ως γνωστόν πεθαίνει τελευταία

Υπήρχαν πάντοτε αυτοί που δεν χώραγαν πουθενά, που δεν έτρωγαν το κουτόχορτο της πλαστικής ευδαιμονίας και της υιοθέτησης της κατρακύλας των νέων προτύπων που έφτιαξαν τον Νεοέλληνα “καπετάν γ@μάω”.

Είναι οι ίδιοι που τώρα δε βρίσκουν καταφύγιο των ανησυχιών τους σε ψεκασμένα οράματα και ημίτρελες συμπεριφορές του συρμού.

Και μπορεί να βλέπουν κριτικά πολλά πράγματα, αλλά δεν είναι οι Ροβεσπιέροι του Καφενείου, ούτε και αυτοί που υποδέχονται με βάγια, όσους μετά ήταν προγραμματισμένο να αναθεματίσουν.

Τότε λοιπόν έβρισκαν μουσικούς εκφραστές, παρά τον καταιγισμό από σουξεδάκια του συρμού. Κάνει λίγο Nirvana ο ήχος, αυτή κι αν ήταν συγκροτηματάρα!

Κι ας ναυάγησαν εκείνα τα χρόνια στις ξέρες που με φροντίδα διαλέξαμε.

Για σκοτεινό ρομαντισμό  μίλησαν κάποιοι, για κείνα τα εξαίσια φεγγάρια άλλοι, αλλά στο ερώτημα αν άραγε υπήρξαμε ποτέ είναι πάντα μία η απάντηση: στα όνειρά μας…

Σαν μια βροχή από στάχτες σε μια οπάλινη θάλασσα
κύλησα στη ζωή σου κι έτσι όλα τα χάλασα
Έτσι απόμεινε εδώ ένας πέτρινος γίγαντας
ένα ολέθριο τίποτα κεντημένο απ’ τ’ άστρα σου

Πόσο ακόμα θα υπάρχω στις ρακένδυτες μνήμες σου
πόσο ακόμα θα ψάχνω αιμορραγώντας με στίχους
την ανάσα απ’ το γέλιο σου, τους τριγμούς απ’ τα βήματα
της αγάπης το τρέμουλο στους σπασμούς της φωνής σου

Τόσα χρόνια σπατάλησα να προσμένω τον ίσκιο σου
ένα χέρι ζεστό ας μου κλείσει τα μάτια
Ξεψυχάω ανήμπορος μακριά απ’ τα χάδια σου
στη ζωή μου πια δύουνε πεθαμένα φεγγάρια

Κυριακή των Βαΐων ανοιξιάτικο βράδυ
σου στέλνω για τη γιορτή σου καρτ ποστάλ απ’ τον Άδη

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου

Μουσική: Διάφανα Κρίνα