Δεν ήταν έκπληξη το “κόψιμο” του Μακίσικ από τον πρώτο τελικό. Δεν ήταν σε καλή κατάσταση, στο F4 ήταν σκιά του εαυτού του.

Δεν γκρινιάζει, αλλά δηλώνει πως ίσως ήλθε η ώρα να αποσυρθεί.

Ήρθε η άνευρη εμφάνιση του Ολυμπιακού και η ήττα με κάτω τα χέρια, αλλά παράλληλα ήλθε και ο τραυματισμός του Βιλντόζα.

Ο Σακ ξαναμπαίνει στην ομάδα και είναι αποφασισμένος να τα δώσει όλα, να παλέψει για κάθε κατοχή, να παίξει σκυλίσια άμυνα, να τρέξει, να εμπνεύσει.

Η κριτική και η απαξίωση στον Μπαρτζώκα τον πωρώνει: θα μπει μπροστά για να υπερασπιστεί τον άνθρωπο που τον στήριξε πάντα στις δύσκολες στιγμές, δεν τον άλλαξε στους τραυματισμούς, τον αθλητικό “πατέρα” του.

Στο Game 2 θα βάλει 10 πόντους θα δηλώσει παρών και θα θυμίσει τον άνθρωπο που δήλωνε πριν λίγους μήνες πως “υπάρχει ένα νεκροταφείο παικτών που θέλησαν το ρόλο μου και το χρόνο μου στην ομάδα”.

Στο break στο ΟΑΚΑ θα βάλει 9 π, είναι αυτός που σταματά τον καυγά πριν ξεκινήσει αγκαλιάζοντας τον Φουρνιέ, δείχνει και είναι μαζί με τον Σλούκα οι παίκτες με το πιο καθαρό μυαλό στο παρκέ.

Το καλύτερο το φύλαγε για το τέταρτο ματς. Χωρίς Φαλ, Γκος και Βεζένκοφ μετά το 19, πρέπει να πάρει επιθέσεις και το ξέρει: θα είναι ασταμάτητος, θα βάλει 20 πόντους με μεγάλα τρίποντα και καρφώματα. Κατέβαζε και τη μπάλα ο αθεόφοβος με μεγάλη άνεση μάλιστα.

Είναι αναμφίβολα ο …Φουστέρ του μπάσκετ. Και όπως ο Νταβίντ θα μείνει και έκτο χρόνο στην ομάδα!

Χθες ήταν ο καλύτερο παίκτης του γηπέδου, ο ίδιος που έλεγε να αποσυρθεί πριν 19 μέρες.

Και ο Ντόρσεϊ μεταμορφώθηκε, θύμισε τον παλιό καλό Ντόρσεϊ, αλλά χωρίς την ποιότητα την τρέλα και την κορδέλα του Μακίσικ, χωρίς Shaq Attack δε θα γινόταν τίποτα.