- emo.gr
- Emotive
- Είδαμε τον “Πλαστογράφο” (the big fake) και είναι υπέροχος!
μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας ζωγράφος ένας παπάς και ένας εργάτης. Κερδίζει όμως γρήγορα τον θεατή με την πλοκή, τις ανατροπές και τα πολλά σκοτεινά πρόσωπα που περιβάλλουν τον πρωταγωνιστή.
Η ταινία ξεκινά περίπου σαν ανέκδοτο: μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας ζωγράφος ένας παπάς και ένας εργάτης, που θέλουν με μια σακαράκα να πάνε στην Αιώνια πόλη. Κερδίζει όμως γρήγορα τον θεατή με την πλοκή, τις ανατροπές και τα πολλά σκοτεινά πρόσωπα που περιβάλλουν τον πρωταγωνιστή.
Το ιστορικό πλαίσιο είναι τα λεγόμενα “Μολυβένια Χρόνια” (Anni di Piombo), τα οποία και σηματοδοτούν την περίοδο πολιτικής βίας στην Ιταλία που αποτελεί το σκηνικό της δράσης του Chichiarelli.
Η ταινία αναπαριστά εξαιρετικά τη Ρώμη της δεκαετίας του ‘70, με εντυπωσιακή πιστότητα σε ρουχισμό, οχήματα, συμπεριφορές, μουσικές. Το εμβληματικό Rasputin της εποχής εκείνης μας βάζει στο πνεύμα.
Η ταινία “The Big Fake” (2026) βασίζεται στη ζωή του Antonio “Toni” Chichiarelli, ενός από τους πιο αινιγματικούς εγκληματίες της σύγχρονης ιταλικής ιστορίας, γνωστού και ως ο “πλαστογράφος της Δημοκρατίας”.
Πρόκειται σαφώς για αμφιλεγόμενο πρόσωπο αλλά η πραγματική του ιστορία συνδέεται με δύο από τεράστια γεγονότα της Ιταλίας:

Ο Chichiarelli έγινε διάσημος για την κατασκευή του ψεύτικου “Ανακοινωθέντος Νο. 7” των Ερυθρών Ταξιαρχιών κατά τη διάρκεια της απαγωγής του πρώην πρωθυπουργού Άλντο Μόρο. Το ανακοινωθέν ισχυριζόταν ψευδώς ότι ο Μόρο είχε εκτελεστεί και το σώμα του βρισκόταν στη λίμνη Duchessa.
Πιστεύεται ότι η πλαστογραφία έγινε για να “τεστάρει” τις αντιδράσεις των Ερυθρών Ταξιαρχιών ή για να παραπλανήσει τις αρχές, με πολλούς να υποψιάζονται ότι ο Chichiarelli έδρασε κατ’ εντολή των μυστικών υπηρεσιών.
Η “Ληστεία του Αιώνα” (1984)
Τον Μάρτιο του 1984, ο Chichiarelli οργάνωσε την εντυπωσιακή ληστεία στη χρηματαποστολή Brink’s Securmark στη Ρώμη, αφαιρώντας 35 δισεκατομμύρια λιρέτες (περίπου 21 εκατομμύρια δολάρια τότε).
Στον τόπο του εγκλήματος άφησε σκόπιμα αντικείμενα-γρίφους, όπως Polaroid του Άλντο Μόρο και σύμβολα των Ερυθρών Ταξιαρχιών, ως “μήνυμα” προς το πολιτικό κατεστημένο ότι γνώριζε κρατικά μυστικά.
Μπλεγμένος με μυστικές υπηρεσίες αλλά και με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες δολοφονήθηκε άγρια με έξι πυροβολισμούς τον Σεπτέμβριο του 1984 στη Ρώμη, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Η δολοφονία του δεν εξιχνιάστηκε ποτέ.
Το σενάριο ακολουθεί μια πιο κινηματογραφική προσέγγιση στην οποία συνδράμει καίρια ο ερωτικός δεσμός του πρωταγωνιστή με μια γκαλερίστα, αλλά ας μην κάνουμε σπόιλερ.
Μια γρήγορη αλλά όχι βιαστική ταινία, με ιστορικό βάθος και αληθινά πρόσωπα και γεγονότα, με εξαιρετικούς ηθοποιούς που πατάνε γερά στο σενάριο.
Μια ταινία που δίχως αμφιβολία, αξίζει να δείτε στο Netflix.
-
Πάσχει ο Τραμπ από ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας;
1 εβδομάδα ΠΡΙΝ -
Όταν πήγαμε για πόλεμο στην Ουκρανία με τη Δύση διαιρεμένη!
1 εβδομάδα ΠΡΙΝ -
12, χτυπάει το 112
1 εβδομάδα ΠΡΙΝ -
Ο Κίμων δεν είναι καμιάς Κυβέρνησης, κανενός Υπουργού ή Πρωθυπουργού
2 εβδομάδες ΠΡΙΝ -
Ο κύκλος των αρχαίων “χαμένων” ποιητών
3 εβδομάδες ΠΡΙΝ