Γράφει ο Γιώργος Παντάκης

Η πρόθεση της μητέρας Καρυστιανού να δημιουργήσει πολιτικό κόμμα είναι, τυπικά και θεσμικά, απολύτως νόμιμη. Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική. Όμως η νομιμότητα δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με επάρκεια, ούτε το ηθικό φορτίο ενός τραγικού γεγονότος συνιστά από μόνο του πολιτικό πρόγραμμα.

Η πολιτική δεν είναι μονοθεματική.
Δεν εξαντλείται –όσο βαρύ κι αν είναι– σε μια εθνική τραγωδία, σε μια υπόθεση δικαιοσύνης ή σε μια κραυγή οργής. Και σίγουρα δεν είναι μηχανισμός εκδίκησης ή ηθικής κάθαρσης. Η πολιτική είναι εξουσία, ευθύνη και αποφάσεις που επηρεάζουν εκατομμύρια ζωές.

Η δήλωση «προσεύχομαι να βγει κάτι καθαρό από την πολιτική που θα αλλάξει τη χώρα» ακούγεται ευγενής. Όμως οι χώρες δεν κυβερνώνται με προσευχές, ούτε αλλάζουν με ευχές. Αλλάζουν με σχέδιο, γνώση και ανθρώπους που γνωρίζουν τι σημαίνει διακυβέρνηση.

Η διοίκηση ενός κράτους δεν είναι ούτε απλή ούτε συμβολική πράξη. Περιλαμβάνει αμέτρητα ζητήματα εντός και εκτός χώρας.
Σκληρά διλήμματα, συγκρούσεις συμφερόντων και αποφάσεις που έχουν κόστος. Και αυτό ισχύει τόσο για τον πρωθυπουργό όσο και για τον τελευταίο βουλευτή της αντιπολίτευσης.

Πέρα από τα ζητήματα των τρένων, των υποδομών, των καταγγελιών περί συγκάλυψης ή «μπαζωμάτων», που πράγματι απασχολούν την κοινωνία, υπάρχουν θεμελιώδη ερωτήματα στα οποία κάθε πολιτικός φορέας οφείλει να απαντά ξεκάθαρα και από την πρώτη στιγμή.

Εξωτερική πολιτική και γεωπολιτική

– Ποια είναι η θέση της για το Αιγαίο, την ΑΟΖ, τα 12 ναυτικά μίλια;
– Πώς τοποθετείται απέναντι στη συμμαχία με το Ισραήλ και στο παλαιστινιακό;
– Τι πιστεύει για τους εξοπλισμούς της χωρας.
– Πως θα διαχειριστεί τις εισροές των μεταναστών;
– Ποια είναι η στάση της στον πόλεμο Ουκρανίας–Ρωσίας;
– Πώς αντιλαμβάνεται τον ρόλο της Ελλάδας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Οικονομία, κοινωνία και κράτος.

– Τι προτείνει για την οικονομία, τις τράπεζες και τις επενδύσεις;
– Για την ασφάλεια των πολιτών, τον πρωτογενή τομέα και τον τουρισμό;
– Για την ενέργεια, τη δικαιοσύνη και τη λειτουργία των θεσμών;

Η πολιτική είναι πολλαπλή ευθύνη. Περιλαμβάνει αποφάσεις σωστές, αποφάσεις λανθασμένες και λάθη που άλλοτε διορθώνονται και άλλοτε αφήνουν μόνιμα τραύματα στη χώρα.

Και εδώ προκύπτουν τα πραγματικά κρίσιμα ερωτήματα.

Ποιοι θα συμμετάσχουν στο “καθαρό”κομμα;

Η ίδια δεν είναι πολιτικός. Αυτό σημαίνει ότι αναγκαστικά θα πλαισιωθεί από πολιτικούς ή τεχνοκράτες. Ποιοι θα είναι αυτοί; Με ποια εμπειρία; Με ποια κριτήρια;
Σε ποιον ιδεολογικό χώρο ανήκει το εγχείρημα; Δεξιά, αριστερά, κέντρο ή στο βολικό αλλά ασαφές «ούτε–ούτε» κοινός “αριστεροδεξιά στην μέση” ;

Θα πρόκειται για μια σοβαρή, οργανωμένη πολιτική πρόταση ή για ένα πρόχειρο σχήμα αγανάκτησης, στημένο βιαστικά, με βασικό εργαλείο τα κοινωνικά δίκτυα και μοναδικό συνεκτικό στοιχείο τον θυμό;

Το τελικό ερώτημα.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν αναπόφευκτα σε ένα βασικό ερώτημα:
Μιλάμε για έναν πολιτικό φορέα με αρχές, πρόγραμμα και στοιχειώδη γνώση διακυβέρνησης ή για ένα κόμμα προσωπικής δικαίωσης και συναισθηματικής εκτόνωσης;

Η απάντηση δεν δίνεται με συνθήματα, ούτε με οργή. Δίνεται μόνο με καθαρές θέσεις, σοβαρό σχέδιο και ανθρώπους που γνωρίζουν τι σημαίνει να κρατάς στα χέρια σου την ευθύνη ενός ολόκληρου έθνους.

Και όλα αυτά οφείλουν να παρουσιαστούν έγκαιρα — όχι στο παρά πέντε των εκλογών. Γιατί η πολιτική ασάφεια μέχρι την τελευταία στιγμή δεν είναι δημοκρατική πρακτική. Είναι ένδειξη προχειρότητας. Και συχνά, ένδειξη ότι κάτι προβληματικό επιχειρείται να κρυφτεί.

Και το ερώτημα παραμένει. Κόμμα ευθύνης ή κόμμα εκδίκησης ;