Μιλάμε για εδέσματα ανώτερα του Mastrechef, να τρώει ο Κοντιζάς και του ορθόδοξου πρασινοφρουρού Κουτσόπουλου να μη δίνει.

Στο πλαίσιο διεύρυνσης της θεματολογίας (και πριν ξεκινήσω την καριέρα μου γράφοντας για τα τοπικά Πρωταθλήματα μπάσκετ), θα το ρίξω -όπως παραδοσιακά συμβαίνει την Καθαρή Δευτέρα – στη μαγειρική.

Δύο συνταγές για κάθε ποδοσφαιρική προτίμηση, πολιτική άποψη και βαλάντιο.

Χταπόδι ξιδάτο 

Της πείνας, για κάθε βαλάντιο, γιατί εκτός από τη φτώχεια και η ακρίβεια θέλει καλοπέραση.

Η συγκεκριμένη συνταγή είναι η χαρά της απλότητας και τα υλικά λιτότητας.

Πλένουμε το χταπόδι προσεκτικά με χυμό βρύσης. Αφαιρούμε έτσι άμμο, αντηλιακά και υποπροϊόντα πετρελαίου. Τα τελευταία είναι τρανή απόδειξη της ελληνικότητας του.

Βάζουμε το χταπόδι στην κατσαρόλα μαζί με ξύδι. Του κάνουμε μια πατητή μέχρι να «βουλιάξουν» τα πλοκάμια.

Βράζει από το κακό του και προσθέτουμε  ένα ποτήρι λάδι (χωρίς βράδυ), αλάτσι (αλά Θεοδωράκη Σταύρου του πρώην  Ποταμάρχου), πιπέρι σίγουρα, δύο δαφνόφυλλα, ρίγανη προαιρετικά και περιμένουμε μετά από 45 λεπτά να μαυρίσει η κοιλιά του από το πολύ σολάριουμ.

Το παρακολουθούμε (και με ντέντεκτιβ) κατά τη διάρκεια της βράσης μήπως μείνει από υγρά, οπότε προσθέτουμε ξύδι για να μη κολλήσει το σασμάν.

Αν δεν είμαστε σίγουροι ότι πρέπει να βγει από τη φωτιά, δοκιμάζουμε 6-7 πλοκάμια. Μετά θα σερβίρουμε το στομάχι και θα πούμε μαζί τα φάγαμε τα πλοκάμια.

Το έδεσμα πρέπει αν είναι τόσο μαλακό, όσο η καρδιά ενός μαρουλιού και η άμυνα του  Ολυμπιακού με τη Λεβερ-σκούζεν.

Η οσμή του ξυδιού που θα πλημμυρίσει το σπίτι, υποβοηθά το καλμάρισμα των νεύρων από την κλεισούρα και το “πάλι Νέτφλιξ θα δούμε;”

Σερβίρεται ζεστό βροντοφωνάζοντας το γνωστό σύνθημα «σώπα όπου να ΄ναι θα σημάνουν οι λαγάνες».

Η συνταγή ισχύει μόνο για κυβερνητικά χταπόδια, που διαπλέκουν τα πλοκάμια τους με χάρη και έφεση στον παράλογο πλουτισμό και τα οποία θα φαγωθούν ως τον Αύγουστο.

Γαριδομακαρονάδα ΟΠΕΚΕΠΕ

Οι γαρίδες πρέπει να έχουν το χρώμα του πλανητάρχη Τραμπ. Αν έχουν του Ομπάμα, πρέπει να είναι Νο1, ήτοι μεγάλες, κατεψυγμένες και Ατλαντικού.

Έχετε ένα κιλό γάμπαρη ας πούμε, με τεχνική λύση ΟΠΕΚΕΠΕ η σούμα βγαίνει τριάντα ένα κιλά γαρίδες το λιγότερο.

Καθαρίζουμε τις γαρίδες από το κεφάλι, το κέλυφος την ουρά και το εντεράκι με τρυφερότητα,  στοργή και προδέρμ.

Ρίχνουμε σε ένα τηγάνι ελαιόλαδο και σοτάρουμε σε δυνατή φωτιά το κρεμμύδι με το σκόρδο. Ρίχνουμε τα κεφάλια από τις γαρίδες και τα σοτάρουμε για 2-3 λεπτά, μέχρι να πάρουν χρώμα.

Σβήνουμε με το ούζο και περιμένουμε να εξατμιστεί το αλκοόλ (να πάνε τα φαρμάκια πάνω)

Προσθέτουμε τις ντομάτες, τη ζάχαρη, το αλάτι και το ξερό θυμάρι, χαμηλώνουμε τη φωτιά και σιγοβράζουμε για 20 λεπτά με ύφος ανακριτή στην Εξεταστική.

Συγχρόνως βράζουμε τα λιγκουίνι, σύμφωνα με τις οδηγίες της Κομισιόν για το ταμείο Ανάκαμψης και ΑΝθεκτικότητας. Αφού βράσουν τα ζυμαρικά μας, στραγγίζουμε και τα αφήνουμε στην άκρη να ωριμάσουν μέσα από τις τραυματικές τους εμπειρίες.

Σε ένα άλλο τηγάνι σοτάρουμε λίγο σκόρδο σε ελαιόλαδο και όταν αυτό αρχίσει να παίζει μπαλίτσα  ρίχνουμε μέσα τα σώματα από τις γαρίδες, αλάτι και πιπέρι και συνεχίζουμε τη διαδικασία μέχρι να πάρουν χρώμα για 1 με 2 λεπτά.

Αφού βράσει η σάλτσα ντομάτας αφαιρούμε από μέσα τα κεφάλια από τις γαρίδες  και δυναμώνουμε τη φωτιά.

Ενώνουμε με τις σοταρισμένες γαρίδες και βράζουμε για ένα έως δύο λεπτά, με το πάθος της αναμονής για επιστρεπτέα προκαταβολή.

Προσθέτουμε μέσα φρέσκο ψιλοκομμένο μαϊντανό, ματζουράνα και φρεσκοτριμμένο πιπέρι για να δέσουν, αναπολείστε τις εποχές εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ της ορθόδοξης εποχής όχι της γιαλαντζί τωρινής, που τρώγατε έξω στα καλύτερα και είχατε στη τσέπη Κοχίμπα για την πέψη.

Ρίχνουμε μέσα στο τηγάνι και τα λιγκουίνι, ανακατεύουμε να πάει παντού η σάλτσα  και σερβίρουμε λέγοντας “καλή Σαρακοστή”.

Να έχετε από πριν και με συλλογικές διαπραγματεύσεις προκαθορίσει τις θέσεις  στο τραπέζι

Καλά Κούλουμα και μη φάτε σαν να γυρίσατε μόλις από το Survivor.

Ρίξτε κι ένα τσάμικο, όσοι είστε μόνοι σπίτι και θυμηθείτε το μποτιλιάρισμα που γλιτώσατε μαζί με την ερώτηση “ταραμά δεν θα φάει κανείς;”

Στο τέλος σερβίρετε γλυκά και φραπέ χτυπημένο με το χέρι παραδοσιακό, όχι με μιξεράκι.