Επιμελικό κράτος, Από το μέλι. Όχι το θυμαρίσιο. Το άλλο με τα πολλά τα μωβ χαρτονομίσματα. Που το “παράγουν” και το διακινούν τα “δικά μας παιδιά”. Μελισσούλα, μελισσάκι, πήγες σε άλλο λουλουδάκι;

Επιμελικό. Όχι επιτελικό, όχι της επιμέλειας ή της επιμελητείας, αλλά σκέτης της αλητείας.

Ξανά μπροστά σε φαινόμενα ακραίας διαφθοράς η Κυβέρνηση. Προφανώς φταίει το βαθύ κράτος, οι διαχρονικές παθογένειες, μπορεί και η δεύτερη Τουρκοκρατία, μετά την Ενετοκρατία. Εκεί δηλαδή που πήγαμε να γίνουμε Εσπερία με τη βοήθεια των Βενετσιάνων, πάλι πέσαμε στο φέσι, στο μπαξίσι, στο νταραβέρι. Το ερευνούν το θέμα οι ειδικοί.

Καταρχάς συγχαρητήρια στις αρμόδιες υπηρεσίες που τα βάζουν με τα καλά οργανωμένο έγκλημα στο Δημόσιο. Δεν είναι κάτι απλό, ούτε αυτονόητο, ούτε χωρίς συνέπειες. Και το λέμε αυτό mετά λόγου γνώσεως.

Προηγήθηκαν καταγγελίες τόσο στην ΕΛΑΣ (όχι του Τσίπρα) και στην ΕΑΔ και μετά οι άνθρωποι έκαναν την δουλειά τους. Καλά. Σωστά. Αποτελεσματικά.

Χωρίς να παραγνωρίζουμε τις επιτυχίες της παρούσας Κυβέρνησης (ανάπτυξη, ανεργία, ψηφιακό κράτος) υπάρχει ένας τομέας που έχει πατώσει κυριολεκτικά και αυτός λέγεται Δημόσια Διοίκηση.

Η στελέχωση κρίσιμων υπηρεσιών στη λογική των δικών μας παιδιών, αναξιοκρατία και ωχαδελφισμός, ασαφή όρια, ώρα για μπίζνες.

Τα έχουμε ξαναγράψει με άλλη αφορμή

“Για να δουλέψει το όποιο παραμάγαζο, θέλει κομματικούς φίλους και κολλητούς στις κρατικές θέσεις. Όλες οι προκηρύξεις για θέσεις ευθύνης είναι για τα μάτια του κόσμου, διαδικασίες που επικυρώνουν ένα εκ των προτέρων αποφασισμένο αποτέλεσμα. Τέτοια κομματικοποίηση του κράτους έχει να συμβεί από τα 80ς και τον αείμνηστο Μένιο Κουτσόγεωργα“.

Να τους πιάνουν με τη γίδα στην πλάτη και απλά να τους αλλάζουν στάνη.

Και ως γνωστόν αυτή η στάνη αυτό το γάλα (της διαφθοράς) βγάζει.

Και όπως και τότε στο τέλος της πρώτης πασοκικής οκταετίας, το αποτέλεσμα είναι μια τεράστια, μια μαζική, μια ανεξέλεγκτη διαφθορά.

Αλήθεια έχει μετρηθεί ποτέ το κόστος της διαφθοράς;

Όχι μόνο τα χρήματα που χάνει το Δημόσιο, έχει υπολογιστεί τι σημαίνει για τη Διοίκηση, για τους λοιπούς υπαλλήλους , για το όποιο σύστημα αξιών, να επιβραβεύονται τα λαμόγια, οι μάγκες με τις “άκρες” και τους μπάρμπες από την Κορώνη και όλη η συνομοταξία των απατεώνων;.

Οι κρίσιμες δημόσιες θέσεις είναι απλά όχημα για αλματώδη κοινωνική κινητικότητα. Τα λεφτά από τα κουτιά στα γλυκά επενδύονται σε νόμιμες επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Και έτσι κάπως οι πονηροί, οι “γάτοι” κάνουν μπαγιόκο για δύο-τρεις γενιές. Ευυπόληπτοι πολίτες και επιχειρηματίες.

Τα υπόλοιπα είναι να έχουμε να λέμε, να είχαμε να λέγαμε. Το απόστημα είναι τεράστιο, το περισσότερο κρυμμένο κάτω από το δέρμα υπηρεσιών με φανταχτερά, ψαρωτικά ονόματα.

Ελπίζουμε τουλάχιστον η Κυβέρνηση να έχει την απαιτούμενη επαφή με την πραγματικότητα και να μην αναφέρει ξανά ούτε για αστείο το “επιτελικό κράτος”.

Λογικά θα βρει άλλο αφήγημα.