Τ ’αηδόνια της Ανατολής και τα πουλιά της Δύσης, κλαίγουν αργά, κλαίγουν ταχιά, κλαίγουν το μεσημέρι,

κλαίν του Μοσκόβου το σκαρί, το χιλιαρματωμένο. πούχε αντέναις μπρούτζιναις κι ατσάλινα κατάρτια,

Είχε και άντρες διαλεχτούς, όλο άντρες του πολέμου.

Ένα πουλάκι κάθισε στου σύγνεφου την άκρη.

Λάλησε, πικρολάλησε, μ’ ανθρωπινή λαλίτσα:

Βλέπεις εκείνη τη φωτιά, μαύρο καπνό που βγάνει;

Ειν΄ του Μοσκόβου το σκαρί, το κρυφοκουρσεμένο σπηλιάδα τού ρθε απ’ τη µιά, σπηλιάδα απὸ την άλλη,
σπηλιάδα απὸ τὰ πλάγια του κ’ εξεσανίδωσέ το.
Γιόμισε η θάλασσα πανιά, το κύμα παλληκάρια.

Όλοι οι αρχόντοι κλαίγανε, κι άλλοι παρηγοριούνται.

Μα ο κοντός ο άρχοντας παρηγοριά δεν έχει
Βάνει τοις πέτραις ’ς την ποδιά, τα τρόχαλα ’ς τον κόρφο,
πετροβολάει τη θάλασσα και τροχαλάει το κύμα.
Θάλασσα, πικροθάλασσα και πικροκυματούσα,
πόπνιξες τη φρεγάδα μου, π’ άλλο σκαρί δεν έχω