(Προσπαθώντας να μεταφέρω σε μία ιστορία μία φράση του Bob Marley, του μεγάλου της reggae)

Μπορεί επίσης με την ίδια ανάρτηση να αποφύγετε τους ψεκασμούς, τις φακές κάθε Παρασκευή και την κίνηση στην Κηφισίας.

Γι’ αυτό και όταν κάποιοι τον ξεγελούν, αυτός ξεσπάει σε γέλια μαζί τους. Γελοιοποιούνται στα μάτια του και μετά στα δικά μας.

Δε ντρέπεται, δε φοβάται μήπως οι άλλοι το χαρακτηρίσουν αδύναμο, εκείνο ψάχνει αυτό που έχει ανάγκη χωρίς ενδοιασμούς

Μια ακόμη δίδυμη γροθιά στο στομάχι…

Πόσους στόχους πέτυχα απ’ όσους μελέτησα κοιτώντας αυτό εδώ το ταβάνι;

Μια άνθιση που δεν άγγιξε τη γενιά μας και τώρα είμαστε υποχρεωμένοι να ετοιμάσουμε το έδαφος για μια άλλη εποχή!
Κάτι σαν μεταβατική γενιά αρχίζουμε να αισθανόμαστε. Μια γενιά που της έτυχε (η κρίση) και δεν πέτυχε (τίποτα)…

Οι συνάδελφοι ντελιβεράδες, παρκαδόροι, πιτσαδόροι και μαντουμαδόροι με διαβεβαίωσαν πάντως πως έφυγε βιαστικά, οδηγώντας το Range Rover και όχι με καμήλα, όπως έτρεξαν να πουν οι κακεντρεχείς.

Όταν ένας άνθρωπος έχει ανάγκη και αναζητά εργασία, γνωρίζει και αποδέχεται το γεγονός πως δε θα ασχοληθεί πάντοτε με αυτό που θέλει πραγματικά, αλλά αναγκάζεται για λόγους βιοπορισμού να το πράξει.

Πού είναι αυτή η αγάπη όταν καθημερινά αδιαφορούμε για τον άλλον ή οι πράξεις μας όλες φανερώνουν την κενότητα και την αναξιοπιστία των λόγων μας;