Ημέρα μνήμης για τον άδικο χαμό 57 ανθρώπων.
Ημέρα ντροπής για την όποια εξουσία.
Ημέρα ντροπής και για τους διακινητές θεωριών για ξυλόλιο, λαθρεμπόριο και κάθε είδους ανοησία που ακούσαμε.
Πολιτική
Λευκά παλάτια και μαύρες καλύβες
Το βαθύ κράτος και τα λόγια του παπά
Τι άλλο είναι του εικοστού αιώνα εκτός από το Σύνταγμα του 1975;
είναι πολλά αυτά που είναι του εικοστού αιώνα και όχι μόνο δεν αλλάζουν, δε φθείρονται από το χρόνο, αλλά εξελίσσονται κιόλας. Ενδεικτικά αναφέρουμε ορισμένα:
Ο Κίμων δεν είναι καμιάς Κυβέρνησης, κανενός Υπουργού ή Πρωθυπουργού
Μέγα το της θαλάσσης κράτος”.
Πέντε λέξεις που τα λένε όλα.
Πέντε λέξεις που της καταλαβαίνει ο κόσμος.
Μαρία Καρυστιανού: ποιοι την φοβούνται και το αληθινό της πρόβλημα
Παίρνει από τη Νίκη, από τη Λύση, από την Πλεύση.
Παίρνει και από τα συστημικά κόμματα. Μπαίνει στη Βουλή για πλάκα
Είμαστε σίγουροι πως ξέρουμε επακριβώς τι γιορτάζουμε “τα Φώτα”;
Μου λένε πως στα ούζα μετά τον αγιασμό των υδάτων το μενού εκτός από ψάρια και θαλασσινά θα έχει και κορυφαίο Υπουργό, που μόνο με ένα θαύμα σώζεται στον ανασχηματισμό, που θα είναι σαρακοστιανός.
Κόμμα ευθύνης ή κόμμα εκδίκησης;
Η πρόθεση της μητέρας Καρυστιανού να δημιουργήσει πολιτικό κόμμα είναι, τυπικά και θεσμικά, απολύτως νόμιμη. Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική. Όμως η νομιμότητα δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με επάρκεια, ούτε το ηθικό φορτίο ενός τραγικού γεγονότος συνιστά από μόνο του πολιτικό πρόγραμμα.
Η Ζωή θέλει φραπέ, δικαίωμα, σιωπή και μια πρόβλεψη
Μιλάμε για παράσταση που θα έκανε τον Ιονέσκο να γίνει ελαιοχρωματιστής: γέλιο, θυμός, αντεγκλήσεις, σοβαροφανείς αναλύσεις, ανάκληση στην τάξη, πόθεν έσχες, από πούθε είσαι, ποιανού είσαι, τσι κουμπαριέ και άλλα πολλά.
Λέτε να απολύομαι μέσα σε ένα μήνα;
Περπατούσα στο Παλάς κι άκουγα Πέγκυ Ζήνα
Η ιστορία δεν ξαναγράφεται με εξώφυλλο
Ο άνθρωπος που υποσχέθηκε τα πάντα σε έναν λαό γονατισμένο και τον παρέδωσε πιο φτωχό, πιο χρεωμένο και πιο απογοητευμένο, εμφανίζεται τώρα ως συγγραφέας-σωτήρας.