Παγκόσμια ημέρα ποίησης και το καλύτερο ποίημα δεν είναι αυτό που νομίζετε

Ζαχαρίας Παπαντωνίου: Το απόγευμα της 1ης Φεβρουαρίου 1940 παθαίνει καρδιακή ανακοπή ενώ βρισκόταν εις το Τραμ Πατησίων – Ομονοίας πηγαίνοντας σε συνεδρίαση της Ακαδημίας. Διαχρονικός και με το μακράν καλύτερο αναγνωστικό των ελληνικών γραμμάτων, “τα ψηλά βουνά”.

«Να μην έχουμε έναν Σεφέρη στο σπίτι!» Ανάμεσα στον Τσελεμεντέ και στα Βίπερ.

“η θεολογία δεν είναι λογοτεχνία” και μοιραία ο Άρειος πήγε κουβά

Ποιος είναι ο έγχρωμος;

Άλλο πράγμα είναι η αγάπη και άλλο πράγμα ο έρωτας. Άλλο η επιθυμία και άλλο η λαχτάρα. Άλλο η πίκρα και άλλο το μαράζι. Άλλο τα σπλάχνα κι άλλο τα σωθικά.

Νάσος Βαγενάς: δεν έγινε ακαδημαϊκός, αλλά η μπαλάντα του Νοεμβρίου είναι σκέτο ποίημα!

Ο Πούτιν ήταν ο μόνος πολιτικός που εκτιμούσε

Και την καρδιά μας∙ ένα σφουγγάρι,
στο δρόμο σέρνεται και στο παζάρι
πίνοντας το αίμα και τη χολή
και του τετράρχη και του ληστή