Ο κύριος Σημίτης προσφέρει κακές υπηρεσίες στον τόπο. Κάκιστες. Ακόμη κι αν υπάρχουν ψήγματα αλήθειας στις δηλώσεις του, ακόμη κι αν πράγματι υπάρχει κουβέντα για την εκ νέου προσφυγή της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM).

Σενάριο που προφανώς υπάρχει στις Βρυξέλλες με τη χώρα εκτός αγορών, που πορεύεται με το «δημοσιονομικό μαξιλάρι», το οποίο πρέπει «σοφά» να χρησιμοποιήσει.

Είναι λογικό να υπεραμυνθεί για τα πεπραγμένα της Κυβέρνησής του,  να μιλήσει για τη διαφθορά ως κοινωνικό φαινόμενο , να πει πως δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη για τις παρανομίες, καθώς αυτές δεν είχαν γίνει γνωστές…

Η πιάτσα βοούσε βέβαια, αλλά ας πούμε πως δεν υπάρχει ευθύνη.

Όταν όμως ρητά μιλά για επιβολή νέων όρων στην οικονομική πολιτική της χώρας, ήτοι για νέο Μνημόνιο, όταν ένας πρώην Πρωθυπουργός προεξοφλεί αρνητικές εξελίξεις για τη χώρα του, τότε τα πράγματα είναι σοβαρά.

Γιατί ας μην το ξεχνάμε, κάπως έτσι μπήκαμε στο Πρώτο Μνημόνιο.

Δηλώσεις επί δηλώσεων, τιτανικοί επί τιτανικών και οι αγορές συντονίστηκαν στην αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Άρα λοιπόν, το να προεκτείνει κανείς την κόντρα του με την Κυβέρνηση, σε ζοφερές προβλέψεις για τη χώρα είναι τουλάχιστον άστοχο, ίσως επικίνδυνο και σε καμία περίπτωση σοβαρό.

Και η σοβαρότητα είναι ένα στοιχείο που όλοι -εχθροί και φίλοι- αναγνώριζαν πάντα στον κύριο Σημίτη.