Με πολιτική “ανακωχή” μοιάζουν οι Άγιες Μέρες των Παθών.

Μετά θα συγκρουστούν με σφοδρότητα τα κόμματα με φόντο τις ευρωεκλογές.

Στις δημοτικές-περιφερειακές πολλές φορές είναι μπερδεμένα τα πράγματα, ως προς την κομματική επιλογή και “καθαρότητα”.

Εκεί υπεισέρχεται η προσωπικότητα όσων εκτίθενται: η επιστημονική επάρκεια, η κοινωνική ευαισθησία, η εξ απαλών ονύχων έννοια για τα κοινά.

Να γυρίσουν με το καλό οι εκδρομείς του Πάσχα και θα “βομβαρδιστούν” ανελέητα από τους υποψηφίους, που είτε σοβαρά είτε αυτοτρολαριζόμενοι, έχουν ένα μήνυμα κάθε μέρα για τους ψηφοφόρους.

Δίνοντας μια μάχη που μοιάζει -αν εξαιρέσει κανείς κάποια λίγα νέα πρόσωπα- με το ντέρμπι βετεράνων που αναβίωσε μετά από χρόνια φέτος: Βραδυποριακός – Ταλαιπωριακός.

“Τα δίσεκτα χρόνια της επιτροπείας” δεν επέφεραν καμία θεαματική μεταβολή στο πολιτικό προσωπικό.

Πολλοί που αναδείχτηκαν, ήταν για τους λάθος λόγους, απόρροια της οργίλης διάθεσης των ψηφοφόρων, που όταν κατάλαβαν περί τίνος πρόκειται, συχνά φρίκαραν.

Οι “παλιοί” επιβίωσαν και δεν διεκδικούν απλά εκ νέου την ψήφο, μοιάζουν με ακλόνητα φαβορί: αν μείνει κενή καμιά θέση, μπορεί να βγει και κάποιος που “ντεμπουτάρει”.

Κι όπως θα γυρίσουμε από τις εκδρομές (Πάσχα και Πρωτομαγιάς) με χαμηλές ταχύτητες και μπόλικη ταλαιπώρια, με τον ίδιο τρόπο θα οδεύσουμε  και προς τις κάλπες.

Με αργά βήματα ως προς την εξέλιξη του πολιτικού λόγου, ταλαιπωρούμενοι από τις επαναλήψεις, τις κοινοτοπίες και τα στημένα καβγαδάκια των μηχανισμών και των τρολ τους.

Βραδυποριακώς & Ταλαιπωριακώς…