Δεκαπέντε χρόνια από τότε που ο Ζαγοράκης σήκωσε την κούπα την ευρωπαϊκιά και είναι σαν να έχουν περάσει δεκαπέντε δεκαετίες.

Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου τότε κέρδιζε όποιον έβρισκε μπροστά της, ενώ τώρα χάνει από τους ψαράδες των Νήσων Φερόε, από Αρμένιους, Βόσνιους, Ιταλούς, από όλες τις φυλές και όλες τις ομάδες, ακόμη και κόντρα στις Νήσους του Πάσχα κανείς δεν θα στοιχηματίσει υπέρ της.

Ευτυχώς που ο αρχηγός Θοδωρής είναι ευρωβουλευτής και καταλαβαίνουμε πως δεν είναι και τόσο μακριά το 2004.

Νεοεκλεγμένος ο Καραμανλής τότε, έχαιρε μιας απίστευτης δημοτικότητας, που έφτασε στο ζενίθ της με τη δήλωση στον Μπαϊρακτάρη για τους νταβατζήδες του τόπου.

Έχουν αλλάξει τόσο πολύ τα πράγματα, που έγινε και το ανέφικτο: μέχρι και κάποιοι “νταβατζήδες” χρεοκόπησαν.

Αν έλεγε κανείς τότε πως θα γινόταν ο Τσίπρας Πρωθυπουργός θα τον έστελναν για αναλυτικές εξετάσεις αίματος και στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή να μιλήσει για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια.

Και τώρα φτάνει όπως όλα δείχνουν και η βάρδια  ΣΥΡΙΖΑ στο τέλος της.

Από το γκόου μπακ μαντάμ Μέρκελ μέχρι τα εύσημα του Σόιμπλε οριοθετούνται δύο κυβερνητικές θητείες, από τις οποίες ο κόσμος δεν περίμενε απλά περισσότερα, όπως αρέσκονται να λένε οι συμπολιτευόμενοι, περίμενε διαφορετικά πράγματα.

Ο “κυβερνητισμός” είναι ασθένεια που φαίνεται πως πλήττει τους πάντες, πως υπάρχει εγγενής στη φύση των ανθρώπων που αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης.

Πέραν όλων των σημείων που ο καθένας μπορεί να είναι δυσαρεστημένος με την Κυβέρνηση, υπάρχουν και ποιοτικά στοιχεία.

Από την πολυδιαφημισμένη συνέντευξη του Πρωθυπουργού της χώρας στον ΣΚΑΪ έκανε εντύπωση το σημείο που αναφέρθηκε στην “απολογία” των υπευθύνων την επομένη μετά την ανείπωτη τραγωδία στο Μάτι: “είναι ανθρώπινο” είπε ο Πρωθυπουργός, “να θέλουν να υπερασπιστούν τη δουλειά τους και τον εαυτό τους”…

Το μείζον εκείνη την ώρα δεν ήταν η απόδοση ευθυνών, αλλά η επόμενη μέρα της πληγείσας περιοχής και ήταν εξόχως εξοργιστικό πως δεν υπήρξε ούτε μία παραίτηση, από τον οποιονδήποτε, ούτε καν για τα μάτια του κόσμου.

Ουδείς με πράξεις ή παραλείψεις είχε την παραμικρή ευθύνη, ουδείς είχε την ευθιξία να πει πάω σπίτι μου, η τραγωδία αυτή με ξεπερνά.

Κανείς δεν ξέρει αν η επόμενη Κυβέρνηση θα λύσει (και ποια) προβλήματα, αυτό που εύχονται οι περισσότεροι είναι να μην αποδειχτεί (περίπου) ίδια σε ύφος εξουσίας και νοοτροπία με τη σημερινή.