Με μαλλί γυμνασμένο με βάρη και πιλάτες, στο σωστό πλανηταρχικό χρώμα, κουρεμένο με τη μέθοδο της κατσαρόλας και ύφος “πως βρέθηκα εδώ δεν ξέρω, ο ντραμίστας είμαι της μπάντας που θα παίξει το βράδυ στην παμπ”, ο νέος Βρετανός Πρωθυπουργός με ματιά που μαρσάρει και Brexάρει, μπαίνει στα βάσανα.

Μπόρις μπορείς, εσύ τους οδηγείς.

Την αυτοκρατορία που ο ήλιος δεν έδυε ποτέ θα ξανακάνει τη Βρετανία ο Μπόρις, αν και η φίρμα του ονόματος παραμένει διαχρονικά ο Μπέκερ.

Το καλό για τον Μπόρις Τζόνσον είναι πως χειρότερα από τη Μέι, είναι σχεδόν αδύνατο να τα κάνει.

Ή μήπως υπάρχουν κι άλλα περιθώρια αποτυχίας για τη Βρετανία;

Ίσως υπάρχουν, γιατί τα εθνικά βαρέλια είθισται να μην έχουν πάτο.