Στις ΗΠΑ η κατάσταση τείνει να διαμορφωθεί ως εξής: Ένας εναντίον όλων και όλοι ενάντια σε έναν.

Στη διαχείριση κρίσεων, ο Ντόναλντ Τραμπ μένει μετεξεταστέος. Όλοι το ξέρουν αυτό.

Πάνω που πήγαν να ξεχαστούν τα απίθανα που έκανε και είπε γύρω από τον κορωνοϊό, ήλθε η φριχτή, η απόλυτα ρατσιστική δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ για να υπενθυμίσει σε όλους πως δεν κάνει για το θώκο.

Πλέον, ουδείς σώφρων έχει την παραμικρή αμφιβολία.

Είναι λιγότερο από λίγος. Λιγότερο και από ολίγιστος/

Βασικά είναι ένας τυχερός άνθρωπος. Βρήκε στις εκλογές απέναντί του τη Χίλαρυ, που είχε αναλώσει ήδη το περισσότερο από το πολιτικό της κεφάλαιο.

Ο Τραμπ το 2016 έδειχνε για τους λευκούς Αμερικανούς, η τέλεια επιλογή.

Κατάφερε να πλασαριστεί ως αντισυστημική υποψηφιότητα: μαγικό για έναν ζάμπλουτο άνθρωπο, που απλά είναι το ίδιο το σύστημα.

Χάιδεψε αυτιά, είπε όλα όσα ήθελαν να ακούσουν: και την Αμερική ξανά μεγάλη, λες και ήταν στο ίδιο επίπεδο με τη Σενεγάλη.

Ο σφόδρα επικοινωνιακός Τραμπ, κάνει τη μία γκάφα μετά την άλλη.

Μήπως τον χάλασε η υδροξυχλωρικίνη; Ίσως παίζουν τίποτα παρενέργειες.

Αντί να προσπαθήσει να κατευνάσει την κατάσταση, να υποδείξει ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση, βγαίνει με στυλ “Law and Order” και κατηγορεί Δημάρχους και Κυβερνήτες για ολιγωρία και (περίπου) για μαλθακότητα.

Η μεγάλη πυγμή που έδειξε αποδεικνύεται πολύ σοφτ, μαλλιά κανταϊφιού, όταν κρύβεται στο υπόγεια καταφύγια, μιας και έχει διαδηλωτές έξω από το Άσπρο Σπίτι. Λες και ήταν οπλισμένοι Ινδιάνοι Σιου και αυτός ο Συνταγματάρχης Κάστερ.

Καταστροφή για την εικόνα του, τεράστια.

Πλακώνεται εννοείται με τα σόσιαλ (πόσο ρόλο έπαιξαν στην εκλογή του θα μας το πουν οι αναλυτές μελλοντικά) ενώ είχε μία ακόμη φαεινή ιδέα.

Να εμφανιστεί με την Αγία Γραφή, κάνοντας έξαλλους πολλούς εκπροσώπους διαφορετικών Εκκλησιών.

Τρέχει δηλαδή ένα τρομερό σερί ο Ντόναλντ.

Από τον έναν θρίαμβο στον άλλο.

Όταν το πάνε έτσι οι έχοντες την εξουσία στις εκλογές χάνουν με δέκα μονάδες διαφοράς και πανηγυρίζουν.

Όλα να τα περιμένει κανείς από τη χώρα των μεγάλων αντιφάσεων και αντιθέσεων, μέχρι και να επανεκλέξει τον Τραμπ.

Τη στιγμή όμως αυτή, υπάρχει η αίσθηση πως ακόμη και το πιο κουτσό άλογο, ο περισσότερο Αστραχάν να κατέβει από όλους τους Δημοκρατικούς, θα τον νικήσει.

Και ο Μπερλουσκόνι των ΗΠΑ, να γίνει μια παρένθεση, ανάμεσα σε θητείες πολιτικών αντιπάλων, μια παρένθεση που ακόμη και πολλοί Ρεμπουπλικάνοι θα θελήσουν γρήγορα να ξεχάσουν.

Ήδη ο Ομπάμα έδειξε την κατεύθυνση προτρέποντας τους Αμερικανούς να μεταφέρουν την οργή τους στην κάλπη.