Γυρνάει το ματς, η γη γυρνάει γύρω από τον πράσινο ήλιο και γύρω από τον εαυτό της, γύρω γύρω όλοι προοδευτικά, όλοι τρώνε γύρο, γυρνούν και οι ψηφοφόροι.

Τουλάχιστον έτσι υποστηρίζουν άνθρωποι που αυτοχαρακτηρίζονται ως “βαθύ ΠΑΣΟΚ”.

Βλέπουν την προοπτική επανάκτησης της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ να χλωμιάζει και έχουν κάθε λόγο να χαμογελούν.

Το 2012 αντίστροφα πιστεύουν πως θα ζήσουμε.

Ή ακόμη πιο παλιά και πιο πειστικά, η κατάσταση θυμίζει λίγο το 2007. Απογοητευμένοι οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ τότε μετά την ήττα στις εκλογές και τις εσωκομματικές έριδες εκλογές, έδιναν πρόσκαιρα ένα 17% στον ΣΥΝ στις δημοσκοπήσεις. Η γρήγορη ανάλωση του πολιτικού κεφαλαίου της τότε Κυβέρνησης Καραμανλή, έστειλαν πίσω στο ΠΑΣΟΚ τους ψηφοφόρους που καλοέβλεπαν από τότε τον Αλέξη: θα τον προτιμήσουν οριστικά και με ζέση σταδιακά μετά από 3-4 χρόνια.

Γιατί όλη αυτή η αναδρομή;

Διότι υπάρχει ευρύτατα η πιθανότητα, σε κάποιους η βεβαιότητα, πως οι ψηφοφόροι που αυτοχαρακτηρίζονται ως κεντροαριστεροί θα αφήσουν το μαντρί του ΣΥΡΙΖΑ για να επανέλθουν μαζικά σε αυτό του ΚινΑλ, ήτοι στο ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ το έφαγε η επί μακρόν κυβερνησιμότητά του και κυρίως το Μνημόνιο Νάμπερ Ουάν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν τότε η εναλλακτική.

Θα μπορέσει η Χαριλάου Τρικούπη να  ξαναγίνει ο δεύτερος πόλος του πολιτικού συστήματος;

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Κάποιοι θέτουν θέμα ηγεσίας, κάποιοι συσπείρωσης, αλλά όλοι μαζί βλέπουν το παράθυρο ευκαιρίας.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ στριμωγμένο στα σχοινιά, στο ΚινΑλ έχουν τις πιθανότητές τους, φτάνει να εκμεταλλευτούν τη συγκυρία και να βγουν μπροστά με νέα, άφθαρτα πρόσωπα και με όλη την παλιά φρουρά ενωμένη στα μετόπισθεν .

Δύσκολα πράγματα, αλλά ποτέ δεν ξέρει κανείς.

Λίγο ούζο, λίγη θάλασσα και κανά μπινελίκι και όλα φαίνονται διαφορετικά: το μέλλον πιο αισιόδοξο, το ΠΑΣΟΚ το ορθόδοξο.